مقایسه اثر داکسی سیکلین و پلاسبو اضافه شده به بواسیزوماب تزریقی، بر تعداد تزریقات مورد نیاز و سیر درمانی در بیماران مبتلا به تخریب وابسته به سن ماکولا از نوع مرطوب.

هدف: باتوجه به آثار ضدالتهابی تتراسیکیلن ها و ماهیت بیماری تخریب وابسته به سن ماکولا از نوع مرطوب، هدف از انجام مطالعه، بررسی اثر داکسی سیکلین و پلاسبو اضافه شده به بواسیزوماب تزریقی، بر تعداد تزریقات مورد نیاز و سیر درمانی در این بیماران میباشد. طراحی: این مطالعه مرحله اول و دوم یک کارآزمایی بالینی تصادفي، كنترل شده با دارونما و تك مركزي بوده که در آن 300 بیمار مبتلا به subfoveal AMD نوع مرطوب به صورت بلوک بندی (Block Randomization) با استفاده از بلوک های 6، 9 و 12 تایی و دو سو کور به دو گروه مداخله (200 نفر) و کنترل با دارونما (100 نفر) تقسیم خواهند شد. نحوه اجرا و مداخلات انجام شده: در گروه مداخله، علاوه بر دریافت درمان استاندارد ، بیماران روزانه 200mg داکسی سیکلین در دو دوز منقسم دریافت خواهند کرد. تجویز خوارکی داکسی سیکلین برای نیمی از بیماران گروه مداخله تا زمان تکمیل فاز القا و در نیم دیگر تا 4 ماه ادامه خواهد داشت. بیماران گروه کنترل، علاوه بر دریافت درمان استاندارد، دارونما را دو بار در روز و به مدت 4 ماه مصرف خواهند کرد. شرکت کنندگان: بیماران مراجعه کننده به بیمارستان فارابی که قبلا درمان نشده و فاقد سابقه سیستمیک بوده و حداکثر اندازه ضایعه در ایشان معادل 2 قطر دیسک باشد. متغیر های پیامد اصلی: بیماران از نظر تعداد تزریفات و زمان لازم برای تکمیل فاز القا و نیز ضخامت فووه آ، دید نهایی، سایز نئووسکولاریسیون و نرخ عود بیماری مورد ارزیابی قرار خواهند گرفت.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران