اثر آماده سازی روانی بر سطح اضطراب قبل از ام. آر. آی سر و گردن در بیماران سرپایی مراجعه کننده به بیمارستان گلستان اهواز

در یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی 66 نفر از بیمارانی که به بیمارستان گلستان مراجعه کرده و کاندید ام. آر. آی سر و گردن بودند؛ انتخاب شدند. هدف تعیین میزان اضطراب آشکار و پنهان در هر دو گروه و مقایسه آنها قبل و بعد از مداخله بود. شرکت کنندگان می بایست توانایی برقراری ارتباط کلامی و زبان مکالمه فارسی داشتند و در صورت ابتلا به زوال عقل و و جود سابقه اختلال روانپزشکی عمده از مطالعه خارج می شدند. برای اندازه گیری سطح اضطراب بیماران، پرسشنامه اشپیلبرگ دو نوبت توسط بیماران تکمیل شد. ابتدا در بدو ورود به مرکز ام.آر.آی بعنوان میزان اضطراب پایه و مرحله دوم بعد از مداخله و بلافاصله قبل از انجام ام.آر.آی. در گروه کنترل قبل از ام.آر.آی فقط اطلاعات روتین به بیماران داده می شود. ولی در گروه مداخله آماده سازی روانی انجام می شود، که اطلاعاتی شامل قرار گرفتن در دستگاه ام.آر.آی، وجود صدای دستگاه، مدت زمان انجام و میزان مدت انتظار برای ام.آر.آی در اختیار بیماران قرار می گیرد. سپس ارزیابی نگرانی ها، میزان اطلاعات و باورهای بیمار نسبت به انجام ام.آر.آی در سه حیطه اطلاعاتی، شناختی و رفتاری(توجه بیمار به مزایای ام.آر.آی . نکات مثبت آن به جای تاکید بر جنبه های ناخوشایند آن)انجام می گردد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز