بررسی نتایج اركيوپكسي با برش منفرد اسكروتال در كودكان با بيضه نزول نکرده قابل لمس در كانال اینگوئینال در مقايسه با روش سنتي اركيوپكسي اینگوئینال

هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی نتایج اركيوپكسي همراه با برش منفرد اسكروتال و مقايسه آن با روش سنتي اركيوپكسي اینگوئینال در كودكان همراه با بيضه نزول نکرده قابل لمس در كانال اینگوئینال می باشد. در یک مطالعه تصادفی تک مرکزی، 60 نفر از کودکان همراه با بیضه نزول نکرده که جهت درمان به مرکز آموزشی-درمانی کودکان دانشگاه علوم پزشکی تبریز مراجعه کرده اند، در دو گروه قرار خواهند گرفت. معیارهای ورود به مطالعه شامل: کودکان زیر 2 سال، بیضه نزول نکرده یک طرفه، عدم لمس بیضه در داخل کانال اینگوئینال، و Low-lying بودن می باشد. معیارهای خروج از مطالعه نیز شامل، سابقه جراحی اینگوئینال، سابقه جراحی شکمی، بیضه ثانویه صعودی، بیضه اکتوپیک، و ژنیتالیای مبهم می باشد. در گروه اول بیماران با تكنيك برش منفرد اسکروتال همراه با تهاجم کم اركيوپكسي (30=n) و در گروه دوم تكنيك کلاسیک دو برشه (يكي ناحيه اينگوئينال و ديگري در اسكروتال) (30=n) مورد اركيوپكسي قرار خواهند گرفت. بعد از جراحی، بیماران به مدت شش ماه پیگیری خواهند شد. بیماران از نظر طول مدت عمل جراحي و عفونت زخم بعنوان پيامد اوليه و همچنین از نظر ميزان عود و آتروفي بيضه بعنوان پيامد ثانويه مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تبریز.