کارآزمایی بالینی مقایسه اثر انداسترون، متوکلوپرامید و میدازولام بر پیشگیری از بروز تهوع و استفراغ یماران تحت عمل جراحی استرابیسم

هدف مطالعه حاضر مقایسه تاثیر اندانسترون، میدازولام و متوکلوپرامید بر پیشگیری از تهوع و استفراغ بعد از عمل استرابیسم و مقایسه آن با گروه شاهد است. معیارهای ورود شامل کلیه بیماران در دامنه سنی 18 تا 65 ساله دارای کلاس ASAI-II کاندید عمل جراحی اسنرابیسم به روش بیهوشی عمومی میباشند. معیارهای عدم ورود یا خروج: هر گونه حساسیت به متوکلوپرامید، اندانسترون یا میدازولام؛ بروز هر عارضه ای که منجر به تغییر روش بیهوشی یا جراحي ویا فوت بیمار شود؛ بروز عوارض شدید در حین یا پس از عمل که نیاز به بستری در بخش مراقبتهای ویژه داشته باشد. 160 بیمار به روش تصادفی ساده به چهار گروه 40 نفره تقسیم میشوند: گروه ON اندانسترون 05 .0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، گروه MT متوکلوپرامید 15 .0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن ، گروه MD میدازولام 0.03 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن و گروه CT کلرور سدیم0.9% وریدی با حجم و روش یکسان 30 دقیقه قبل از اتمام عمل دریافت خواهند نمود. به منظور کورسازی کسی که داروها را تجویز میکند با شحصی که اطلاعات را جمع آوری میکند متفاوت است. بیماران در 24 ساعت اول پس از بیهوشی از نظر تهوع، استفراغ، نیاز به داروی ضد استفراغ و دوز آن، زمان تحمل رژیم مایعات و جامدات، عوارض دارویی و میزان رضایتمندی بررسی میشوند. ی کليد واژه: متوکلوپرامید، میدازولام، اندانسترون، تهوع و استفراغ بعد از عمل، استرابیسم.

دانشگاه علوم پزشکی اصفهان