کارآزمایی بالینی مقایسه یافته های مادری و جنینی در حاملگی های PPROM ختم داده شده در هفته های 34 و 36 حاملگی

علت اصلی پارگی ساک آمنیوتیک زودتر از هفته ۳۷ بارداری هنوز به درستی درک نشده است اما دیلاتاسیون زودرس سرویکس ، عفونتهای رحم و جنین و زایمان نارس قبلی از علل پارگی زودرس ساک آمنیوتیک به شمار می آیند. ریسک فاکتورهای متعددی نیز برای پارگی زودرس ذکر شده است که مهمترین آنها سابقه پارگی زودرس قبلی و عفونتها، سابقه مشکلات تغذیه ای ، و طبقه اقتصادی -اجتماعی پایین می باشد.پارگی زودرس به دلیل بر هم زدن فیزیولوژی مادری و جنینی پیامدهایی راهم برای مادر و هم برای جنین خواهد داشت. از این پیامدهای مادری می توان به عوارض مرتبط با زایمان ، نیاز به سزارین اورژانسی ، کوریو آمنیونیت ، اندومتریت ، سپسیس و حتی مرگ مادر اشاره کرد. پیامدهای جنینی نیز شامل زایمان پره ترم ، ختم ناگهانی حاملگی ، پرولاپس بند ناف ، زجر تنفسی و انترکولیت نکروزان می باشد.در مطالعه اخیر بر آن شدیم تا به مطالعه پیامدهای مادری و جنینی در مواردی که ختم بارداری در هفته های ۳۴ یا ۳۶ حاملگی صورت گرفتهاست بپردازیم. بدین صورت که ۴۰ مورد پارگی زودرس در طی مدت مطالعه از اردیبهشت ۱۳۹۳ تا اردیبهشت ۱۳۹۴ در بیمارستان طالقانی و الزهرای تبریز بررسی می گردد .بیماران بصورت راندوم در دو گروه ۲۰ نفری تقسیم میشوند . معیارهای ورود پارگی زودرس ساک حاملگی ثبت شده و ختم بارداری در هفته های ۳۴ یا ۳۶ می باشد. معیارهای خروج داشتن بیماری زمینه ای ، داشتن سایر بیماریهای مرتبط با حاملگی از قبیل اکلامپسی و پره اکلامپسی ، پارگی زودرس ساک آمنیوتیک ختم داده شده در سایر ماههای حاملگی و آنومالیهای ماژور و تهدید کننده حیات در جنین میباشد. ختم حاملگی در هفته ۳۴ در گروه A و در هفته ۳۶ در گروه B قرار می گیرند و پیامد های مادری و جنینی ذکر شده مورد مطالعه قرار میگیرند

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تبریز