آیا هالوپریدول به اضافه میدازولام اثر ضد درد مورفین را در بیماران معتاد تقویت می کند؟ یک کارازمایی بالینی تصادفی

اهداف: برای بررسی کارایی هالوپریدول و میدازولام عضلانی به عنوان مسکن کمکی اثر در بیماران معتاد به تریاک در اورژانس بیمارستان. طراحی: کارآزمایی بالینی دوسویه کور. نحوه انجام: از مهر 1390 تا مهر 1391 شرکت کنندگان به طور تصادفی در یکی از گروه های A یا B تقسیم شدند. یک پرستار که نسبت به تقسیم بندی شرکت کنندگان ناآگاه بود دارو را برای بیمار تجویز می نمود. شرکت کنندگان: بالغین (18 سال و مسن تر) که وابسته به تریاک بودند و در اورژانس به دلیل درد بستری شدند. معیار های خروج: سن زیر 18 سال ؛ عدم رضایت به شرکت در مطالعه؛ ناتوانی در بیان و ارزیابی درد ( کاهش هوشیاری ، عدم صحبت کردن به دلیل مشکل تکلم یا تحلیل مغزی)؛ فشار خون سیستولیک زیر 100 میلی متر جیوه ؛فاصله QT طولانی در نوار قلب و بارداری. مداخلات: گروه A مورفین با دوز 0.05 میلی گرم برای هرکیلو گرم به صورت وریدی و ترکیبی از میدازولام 2.5 میلی گرم و هالوپریدول 2.5 میلی گرم ( رقیق شده در 5 سی سی آب مقطر به صورت عضلانی ) در یافت کردند. گروه B مورفین با دوز 0.05 میلی گرم برای هر کیلوگرم به صورت وریدی و 5 سی سی آب مقطر عضلانی در یافت کردند. متغیر های پیامد اصلی: 1. شدت درد بر اساس مقیاس عددی از 0 تا 10، قبل از مداخله و 1، 3 ، 6 ساعت پس از مداخله 2. مجموع دوز مورفین اضافی که در صورت عدم کنترل درد تجویز میشد. 3. تغییر در وضعیت همودینامیک و سطح هوشیاری بیمار.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران