بررسی تأثیر داروهای کاربامازپین و اُکسکاربازپین برروی وزوزگوش بیماران مراجعه کننده به بیمارستان امیرالمؤمنین (ع) رشت

وزوزگوش پدیده بسیار شایعی است که افراد در تمامی سنین آن را تجربه می کنند. وزوزگوش دائمی در 30- 6 % افراد جامعه دیده شده که در 25 % این افراد ( حدود 4 % افراد جامعه ) به حدی شدید است که سبب مراجعه به پزشک میشود وهمچنین سبب اختلالات مختلف جسمی وروانی میشود وکیفیت زندگی افراد را کاهش می دهد. براساس مطالعات اخیر معتقدند که وزوزگوش یک فعالیت شبه تشنجی (Sizure Type ) در ناحیة کورتیکال و ساب کورتیکال می باشد که منجر به یک درک شنوایی نابجا می شود لذا جهت کاهش یا رهایی بیماران از وزوزگوش آزاردهنده ، عوامل ضدتشنج(Antiepileptic) راپیشنهاد کرده اند. برای بیمارانیکه پس از معاینه مقدماتی توسط متخصص گوش وگلووبینی وجراحی سروگردن، وارد مرحله طرح میشوند تستهای ادیومتری و وزوزگوش بعمل می آید سپس بیمار بصورت سوبژکتیو، بلندی وزوزگوش خود را براساس VAS نشان میدهد و برای بیماران پرسشنامه شاخص شدت وزوز گوش (TSI ) تکمیل میگردد. برای واحدهای مورد پژوهش، مراحل مختلف کارآزمایی بالینی توضیح داده شده و پس ازگرفتن رضایت کتبی بصورت Double blind randomized به سه گروه تقسیم میشوند که به گروه اول داروی کاربامازپین، به گروه دوم اُکسکاربازپین و به گروه سوم پلاسبو به مدت 3 ماه (12هفته) داده میشود. در پایان هفته های 8 و 12 مجدداً بلندی وزوزگوش بیمار براساس معیارVAS و کیفیت وزوزگوش و کیفیت زندگی فرد براساس پرسشنامه TSI مورد ارزیابی قرار میگیرد ؛ نتایج حاصله جمع آوری و مورد تجزیه وتحلیل نهایی قرار می گیرد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی گیلان