مقایسه تجویز پره مدیکیشن دکسمدتومیدین با آلفنتانیل قبل از انجام الکتروشوک بر بی قراری و پاسخ های همودینامیک بیماران با اختلالات روانی پس از آن

اهداف: شوک الکتریکی روش درمانی موثری برای بسیاری از بیماریهای روانی مخصوصا افسردگی شدید، اختلال دو قطبی و اسکیزوفرنی میباشد. اما ممکن است برخی از بیماران دچار بیقراری، پاسخهای هیپردینامیک شامل هیپرتانسیون گذرا و تاکیکاردی و کاهش رضایت پس از شوک الکتریکی شوند. از آنجایی که پاسخهای هیپردینامیک به علت افزایش سطح اپی نفرین و نوراپی نفرین در پلاسما ایجاد میگردند، آگونیستهای گیرنده آلفا 2 پاسخهای سمپاتو آدرنال ناشی از درد را کاهش و موجب پایداری همودینامیکی شده و همچنین نیاز به داروهای بیهوشی را طی بسیاری از اعمال جراحی کاهش میدهد. دكسمدتوميدين یک آگونيست اختصاصي گيرنده α2 بوده كه داراي اثرات نورولوژيكي و اثرات قلبي و عروقي كمتر است. گزارش شده است که این دارو در درمان بیقراری پس از شوک الکتریکی موثر میباشد. آلفنتانیل نیز یک مخدر سریع الاثر با مدت اثرکم است. در مطالعات اخیر این دارو دارای اثرات مفیدی در درمان تاکیکاردی و افزایش فشارخون در بیماران در معرض خطر بدون کاهش مدت زمان تشنج بوده است. هدف از انجام این مطالعه مقایسه تاثیر این دو دارو بر بیقراری، مدت زمان تشنج و پارامترهای همودینامیکی بیماران پس از شوک الکتریکی میباشد. طراحی: تصادفی بلوکه ای، دوسو کور، با کنترل با دارونما، تک مرکزی، مرحله دو کارآزمایی شامل تعداد 75 نفر از بیمارانی که تحت درمان الکتروشوک قرار میگیرند. نحوه انجام: تیوپنتال با دوز 3 میلی گرم بر کیلوگرم، تزریق داخل وریدی برای القای بیهوشی. سوکسینیل کولین با دوز نیم میلی گرم بر کیلوگرم، داخل وریدی برای شلی عضلات. شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و خروج اصلی: کلیه بیمارانی که قرار است تحت درمان الکتروشوک قرار بگیرند. مداخلات: دکسمدتومیدین با دوز نیم میکروگرم بر کیلوگرم، داخل وریدی. آلقنتانیل با دوز ده میکروگرم بر کیلوگرم، داخل وریدی. نرمال سالین، دو سی سی، تزریق وریدی در گروه کنترل. متغیر های پیامد اصلی: نمره بیقراری، رضایت بیمار، مدت زمان تشنج، فشارخون سیستولیک، فشارخون دیاستولیک، فشار متوسط شریانی، درصد اشباع خون شریانی، ضربان قلب.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اراک