مقایسه اثرات دکسمدتومیدین و پروپوفول با رمی فنتانیل و پروپوفول در میزان سرعت ترخیص از ریکاوری در بیماران کاندید جراحی فیوژن خلفی ستون فقرات کمری

هدف مطالعه: بخشهای ریکاوری در اتاقهای عمل بخشی از اقدامات انجام شده در بخش مراقبتهای پس از بیهوشی را اعمال می نمایند تا بیماران پس از پایداری وضعیت قلبی عروقی و تنفسی، برقراری هوشیاری کامل و توانایی حرکت اندامها به واحدهای مربوطه خود منتقل گردند. سرعت ترخیص این بیماران و پایداری ارگانها میتواند با توجه به نوع بیهوشی و داروهای دریافتی متفاوت بوده و بر روی ترخیص بیماران از ریکاوری موثر باشد. برای بهبود پارامترهای همودینامیکی و هوشیاری بیمارانی که تحت عمل جراحی فیوژن خلفی ستون فقرات کمری قرار میگیرند ما به مقایسه دو دسته ترکیبی شامل دکسمدتومیدین و پروفول در مقابل رمی فنتانیل و پروپوفول میپردازیم. طراحی: تصادفی بلوکه ای، دوسو کور، بدون کنترل با دارونما، تک مرکزی، مرحله دو کارآزمایی شامل تعداد 20 نفر از بیمارانی که تحت جراحی فیوژن خلفی ستون فقرات کمری قرار میگیرند. نحوه انجام: فنتانیل، 2 میکرو گرم بر کیلوگرم، داخل وریدی، برای القای بیهوشی. آتراکوریوم، دو دهم میلی گرم بر کیلوگرم، داخل وریدی، برای القای بیهوشی. شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و خروج اصلی: کلیه بیمارانی که قرار است تحت جراحی فیوژن خلفی ستون فقرات کمری قرار بگیرند. مداخلات: دکسمدتومیدین، یک دهم میکروگرم بر کیلوگرم، تزریق داخل وریدی. رمی فنتانیل، 1 میکروگرم بر کیلوگرم، تزریق داخل وریدی. پروپوفول، 2 میلی گرم بر کیلوگرم، داخل وریدی، برای القای بیهوشی. متغیر های پیامد اصلی: میزان فعالیت، تنفس، هوشیاری، فشارخون، درصد اشباع خون شریانی.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایران