مقایسه‌ی بروز عوارض کاتترهای وریدی محیطی در طول ۷۲ و ۹۶ ساعت پس از جایگذاری

هدف از این مطالعه تعیین بروز عوارض کاتترهای وریدی محیطی در طول ۷۲ و ۹۶ ساعت پس از جایگذاری است که به‌صورت مداخله‌ای تجربی و یک‌سویه کور و با نمونه‌گیری بلوک‌های تصادفی بر روی بیمارانی که پس از جراحی پیوند عروق کرونر به بخش جراحی قلب آمده‌اند انجام می‌شود. برای انتخاب نمونه‌های پژوهش این معیارهای ورود در نظر گرفته می‌شود: ۱. نیاز به کاتتر وریدی محیطی حداقل برای ۷۲ ساعت. ۲. مبتلا نبودن به بیماری‌های شناخته شده‌ی عروق محیطی ۳. عدم دریافت داروهای سرکوب‌کننده‌ی ایمنی ۴. مبتلا نبودن به عفونت خون ۵. عدم حساسیت به پنی‌سیلین و دریافت آنتی‌بیوتیک براساس پروتکل روتین بخش جراحی. معیارهای خروج عبارتند از: ۱. تغییر در نوع داروهای وریدی دریافتی در طول مطالعه که یکسان بودن داروهای دریافتی نمونه‌های مورد پژوهش را ازبین می‌برد. ۲. خارج شدن تصادفی کاتتر. ۳. خارج شدن کاتتر به دلیل اتمام درمان. ۴. بروز حساسیت پوستی نسبت به چسب پانسمان روی کاتتر ۵. نپذیرفتن مشارکت در پژوهش. ۴۸ نفر وارد گروه شاهد شده که در این گروه تعویض کاتتر با روتین بخش در مدت زمان ۷۲ ساعت انجام می‌شود. ۷۵ نفر وارد گروه آزمون می‌شوند. در این گروه، اگر کاتتر پس از ماندن تا ۷۲ ساعت به‌خوبی کار کند، در صورت نبود عوارض، خارج نخواهد شد و تا زمان ۹۶ ساعت بیمار تحت بررسی قرار خواهد گرفت. پس از رسیدن به ۹۶ ساعت حتی در صورتی که عوارضی روی ندهد کاتتر تعویض خواهد شد. در دو گروه کاتترها از نظر عوارض فلبیت، نشت‌دارو و مایع و انسداد مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

دانشگاه علوم پزشکی گیلان