مقایسه اثر دوز بالای آتورواستاتین با دوز پایین آن بر روی پری کاندیشن بیماران تحت جراحی بای پاس عروق کرونر

هدف: مقایسه اثر دوز بالای آتورواستاتین با دوز پایین آن بر روی پری کاندیشن بیماران تحت جراحی بای پاس عروق کرونر طراحی مطالعه:کارآزمایی بالینی تصادفی سه گانه کور روش کار: 100 بیمار که تحت پیوند پیوندی عروق کرونر (CABG) قرار گرفتند، به روش بلوک های تصادفی انتخاب شده و به دو گروه A و B تقسیم شدند. 50 بیمار در گروه آتورواستاتین و 50 بیمار در گروه شاهد. معیارهای ورود: بیمارانی که آتورواستاتین 20 میلی گرم در روز حداقل یک سال قبل از عمل جراحی قلب گرفته باشند. معیارهای خروج از مطالعه: آنژین ناپایدار، شواهدی از MI اخیر (در عرض 6 ماه)؛ تاریخچه جراحی قلب، بیماری قلبی مادرزادی؛ سابقه آریتمی قلب (فیبریلاسیون شریانی) قبل از عمل، دریافت داروهای ضد آریتمی (به غیر از مسدود کننده های بتا) ؛ داشتن ضربان ساز؛ کسرتخلیه بطن چپ کمتر از 30٪، فشار خون غیر کنترل نشده؛ آریتمی شریانی یا بطنی؛ حاملگی؛ بیمارانی که تحت درمان دیابت قرار دارند؛ افزایش سطح آنزیم های کبدی؛ نارسایی کلیه با کراتینین بیش از 2 میلی گرم در دسی لیتر؛ التهاب فعال یا نقص ایمنی؛ سابقه بیماری عضلانی یا حساسیت به استاتین ها. مداخله: بیماران در گروه مطالعه روزانه 80 میلی گرم آتورواستاتین، 3 روز قبل از عمل دریافت خواهند کرد و دوز کم 20 میلی گرم آتورواستاتین را روزانه در طی مدت اقامت در ICU، بعد از عمل جراحی و پس از ترخيص، درمان با يک دوز 20 ميلیگرم روزانه آتورواستاتين ادامه خواهد یافت.. از سوی دیگر، بیماران گروه کنترل، 20 میلیگرم آتورواستاتین را تا زمان جراحی و طی یک ماه پیگیری دریافت می کنند و درمان با يک دوز 20 ميلیگرم روزانه آتورواستاتين ادامه خواهد یافت در حالی که یک تک دوز آتورواستاتین هر شب، یک ساعت بعد از غذا به بیماران داده می شود. متغیر پیامد اولیه: تروپونین I، کراتینین کیناز MB (CK-MB) و سطح پروتئین واکنش پذیر با حساسیت C (hs-CRP)، بروز آریتمی پس از عمل و فیبریلاسیون بطنی، مدت زمان تهویه مکانیکی در ICU. متغیر پیامد ثانویه: تعدا شوک DC، طول مدت اقامت در ای سی یو ، سطح کسر تخلیه، مصرف خون در ICU، نیاز به تزریق اینوتروپ در زمان جدا شدن ازپمپ و یا در ICU، گلوکز خون، میزان فیلتراسیون گلومرولی (GFR) و میزان حجم ادرار.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز