بررسی تأثیر برنامه ترخیص مبتنی بر نقش مراقبتی خانواده بر وضعیت و شاخص های آزمایشگاهی تغذیه ای و کیفیت زندگی بیماران دچار شکستگی مفصل ران

پژوهش حاضر یک کارآزمایی بالینی دو گروهی است که با هدف تعیین تاثیر برنامه ترخیص مبتنی بر نقش مراقبتی خانواده بر وضعیت و شاخص های آزمایشگاهی تغذیه ای و کیفیت زندگی بیماران دچار شکستگی مفصل ران تدوین شده است. جامعه پژوهش شامل کلیه بیمارانی است که با تشخیص شکستگی مفصل ران از نوع اینترتروکانتر در بخش های ارتوپدی بیمارستان امام خمینی (ره) تهران بستری خواهند گردید به همراه مراقبین خانوادگی آنها. معیارهای ورود به مطالعه: سن 18 سال و بالاتر؛ تشخیص شکستگی مفصل ران از نوع اینترتروکانتر؛ ترخیص به منزل( به سرای سالمندان یا مراکز خاص درمانی و ... ارجاع نشود)؛ داشتن حداقل یک فرد مراقبت کننده (بیمار تنها زندگی نکند و دارای مراقب باشد). معیار خروج: شکستگی های چندگانه یا پاتولوژیک بدخیم و دیگر بیماری های بدخیم؛ فاز غیر قابل برگشت بیماری؛ درخواست ترخیص بر خلاف توصیه های پزشکی؛ ایجاد هر نوع تروما و بیماری جدی بعد از ترخیص تا 6 ماه . اختصاص بیماران در دو گروه به صورت تصادفی و بر اساس بلوک شش تایی انجام می گیرد. تعداد نمونه لازم در هر گروه بر اساس فرمول حجم نمونه 42 نفر است و مجموعا 84 بیمار تعیین خواهد شد. از بیماران رضایت نامه کتبی آگاهانه گرفته می شود. قبل از مداخله پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه وضعیت تغذیه ای مختصر(MNA)، اندازه گیری شاخصهای آزمایشگاهی تغذیه ای(آلبومین،پروتئین توتال و TLC) و هم چنین پرسشنامه کیفیت زندگی(EQ-5D-5L) تکمیل خواهد شد. بیماران در گروه کنترل، مراقبت های روتین توسط پرسنل بیمارستان دریافت می کنند، ولی گروه مداخله تحت برنامه ترخیص مبتنی بر نقش مراقبتی خانواده قرار می گیرد. برنامه ترخیص در گروه مداخله از زمان پذیرش بیمار شروع و تا 6 ماه بعد از ترخیص از بیمارستان ادامه دارد. 6 هفته بعد از ترخیص شاخص های آزمایشگاهی تغذیه ای، 3 ماه و 6 ماه بعد از ترخیص وضعیت و شاخص های آزمایشگاهی تغذیه ای و کیفیت زندگی این بیماران مجدداً مورد ارزیابی قرار می گیرند. هم چنین 6 ماه بعد از ترخیص، مورتالیتی، پذیرش مجدد و سقوط در دو گروه مداخله و کنترل سنجیده خواهند شد.

دانشگاه علوم پزشکی تهران