مقایسه ی اثر فورازمید به دنبال یک هفته استفاده از استازولامید و هیدرکلروتیازید با فورازمید و هیدرکلروتیازید در درمان ادم رفراکتوری

ادم به افزایش حجم مایع بینابینی که از نظر بالینی مشخص باشد گفته می شود. علل عمده ی ادم جنرالیزه عبارتند از: نارسایی قلبی، نارسایی کلیوی، سندرم نفروتیک، گلومرولونفریت و نارسایی مزمن کبدی. در بعضی از موارد فوق، با درمان بیماری زمینه ای، ادم از بین می رود. ولی در تعدادی از بیماران یا بیماری زمینه ای قابل درمان نبوده و یا به طور نسبی کنترل می گردد. لذا ادم ممکن است باقی مانده و در بعضی از موارد بسیار شدید باشد که نیاز به درمان های جانبی دیگر دارد. با توجه به اینکه استفاده از مدرهایی مثل فورازمید و هیدروکلروتیازید در درمان ادم رفراکتوری و شدید کاملا موثر نیستند، پیشنهاد می شود از مدرهای دیگری نیز به این منظور استقاده شود. دراین کارآزمایی بالینی دو سوکور، پس از ارزیابی دقیق از جمله وزن بیماران (به عنوان مهم ترین شاخص میزان ادم) مبتلا به ادم رفراکتوری ثانویه به سندرم نفروتیک مراجعه کننده به کلینیک نفرولوژی دانشگاه علوم پزشکی شیراز و ارزیابی اوره ی خون، کراتینین سرم، سدیم، پتاسیم سرم، تری گلیسرید و کلسترول کل آن ها، 20 بیمار با سن بیش از 18 سال با در نظر گرفتن سایر شرایط ورود به مطالعه از جمله عملکرد کلیوی طبیعی و خروج از آن مثل هیپوکالمی و وجود سایر علل ادم شامل نارسایی قلبی و سیروز کبدی، به صورت تصادفی و دو سوکور به دو گروه مساوی 10 نفری تقسیم میشوند؛ گروه 1 روزانه 40 میلی گرم فورازمید و 50 میلی گرم هیدروکلروتیازید و گروه 2 روزانه 50 میلی گرم هیدروکلروتیازید و 250 میلی گرم استازولامید را به مدت 1 هفته دریافت می کنند. پس از اتمام این دوره ی 1 هفته ای، بررسی مجدد بیمار از نظر وزن و تکرار آزمایش ها انجام می شود. سپس به مدت 2 هفته در هر دو گروه تنها داروی مدر مورد استفاده فورازمید به میزان 40 میلی گرم در هر روز خواهد بود. پس از پایان این 2 هفته، ارزیابی مجدد بیمار از نظر وزن و تکرار آزمایش ها انجام می پذیرد.

موسسه تحقیقات نفرویورولوژی دانشگاه علوم پزشکی شیراز