بررسی اثر بخشی پردنیزولون بر نتایج میکرو اینجکشن در بیماران مبتلا به شکست مکرر لانه گزینی با علل ایمونولوژیک

با وجود تحقیقات زیادی که در زمینه باروری و لقاح آزمایشگاهی صورت گرفته است، بیش از نیمی از جنین های منتقل شده درسیکل های لقاح آزمایشگاهی لانه گزینی نمی کنند. عوامل متعددی برای این مشکل ذکر شده است که از اصلی ترین آنها می توان به علل ژنتیک، آناتومیک، ایمونولوژیک و ... اشاره کرد که برای هر کدام از این موارد، درمانهای متعددی ذکر شده است. در حال حاضر، عدم لانه گزيني پس از دو دوره انتقال جنين در سيكل IVF ، ICSI و يا سيكل انتقال جنين فريز، در صورتي كه جنين ها داراي كيفيت خوب و تكامل مناسب باشند و سن خانم بیشتر از 40 سال نباشد، شكست مكرر لانه گزيني (RIF) تعريف مي گردد. جهت علل ایمونولوژیک، تعریف واحد و درمان ثابتی وجود ندارد. جهت درمان آن از روشهای متعددی از جمله تجویز پردنیزولون، IVIG ، اینترالیپید و ... استفاده شده است و در مورد موثر بودن هیچ کدام از آنها اتفاق نظر وجود ندارد. لذا ماتصمیم گرفتیم مطالعه ای به صورت كارآزمايي باليني، تصادفی و دوسوکور در بیماران مبتلا به شکست مکرر لانه گزینی با علل ایمونولوژیک از جمله افرادی که ANA مثبت، dsDNA مثبت، آنتی بادیهای علیه تیروئید (Anti TPO, Anti TG) مثبت و یا CD مارکرهای مثبت از جمله (CD16, CD56 OR CD5, CD19) مثبت دارند، انجام دهیم. در این مطالعه بیماران را به دو گروه تصادفی تقسیم می کنیم و از حدود 1.5 ماه قبل از انتقال به یک گروه پردنیزولون و به گروه دیگر پلاسبو می دهیم و در گروهی که باردار شدند، درمان را تا هفته 12 بارداری ادامه می دهیم و اثربخشی پردنیزولون را بر میزان بارداری، لانه گزینی و بارداری در حال پیشرفت تا هفته 12 بارداری بررسی می کنیم. به نظر می رسد، درمان با پردنیزولون نتایج میکرواینجکشن را بهبود بخشد.

مرکز ناباروری ابن سینا