مقایسه اثر افزودن N-استیل سیستئین به درمانهای استاندارد کنونی با درمان استاندارد تنها بر بهبود عملکرد باقیمانده کلیه در بیماران همودیالیزی و دیالیز صفاقی

هدف از این مطالعه بررسی اثر داروی ان استیل سیستِن بر بهبود عملکرد باقیمانده کلیوی در بیماران دیالیز خونی و صفاقی میباشد. طی یک مطالعه آینده نگر چندمرکزی آن دسته از بیماران همودیالیزی و دیالیز صفاقی بیمارستان های امام خمینی و امیر اعلم و سینا و مراکز درمانی ارومیه و کرمان که بیش از سه ماه از شروع دیالیز آنها گذشته و میزان ادرار آنها بیشتر از 100 سی سی در 24 ساعت باشد وارد مطالعه میشوند. مصرف آنتی اکسیدان هایی مثل ویتامین E, C باعث خروج فرد از مطالعه میشود. درمجموع حدود 120 نفر با ویژگیهای فوق وارد مطالعه خواهند شد و به صورت تصادفی به روش بلوکهای چهارتایی در یکی از گروه های کنترل یا مداخله بررسی میشوند. مطالعه به صورت یک سویه کور طراحی شده و بیماران نسبت به انجام مداخله ناآگاهند. حدود 60 نفر در گروه کنترل درمان استاندارد خود شامل داروهای آنتی هایپرتانسیو ، ویتامینهای خانواده B، و در صورت لزوم استاتین و یا اسپرین دریافت میکنند . حدود 60 نفر هم در گروه مداخله علاوه بر درمان استاندارد، قرص جوشان ان استیل سیستِین با دوز 1200 میلیگرم دو بار در روز به مدت سه ماه دریافت میکنند. میزان عملکرد باقیمانده کلیه قبل و بعد از تجویز دارو بررسی میشود. برای سنجش میزان عملکرد باقیمانده کلیه، میزان حجم ادرار 24 ساعته و میانگین کلیرانس اوره و کراتینین و همین طور میزان KT/V برای تک تک بیماران حساب میشود و مقادیر قبل و پایان مداخله با هم مقایسه میشوند.

دانشگاه علوم پزشکی تهران