بررسی تاثیر یک برنامه توانبخشی بر کیفیت زندگی بیماران سندروم حاد کرونر

سندروم حاد کرونر یکی از بیماریهای قلبی عروقی مطرح میباشد که از نظر میزان ابتلا و بستری، درصد قابل ‏توجهی را به ‏خود اختصاص داده است. این مطالعه به منظور تعیین تاثیر یک برنامه توانبخشی بر کیفیت زندگی بیماران ‏سندروم حاد ‏کرونری بستری در بیمارستان منتخب دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال 1392 انجام شده است.‏ این کارآزمایی بالینی بر روی50 نفر از بیمارانی که با سندروم حاد کرونر در بخش مراقبت ویژه قلب بستری شده ‏و نارسایی ‏مزمن قلب و هایپرتنشن کنترل نشده نداشتند، انجام شده است. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه آزمون و کنترل تقسیم ‏شدند. برای گروه آزمون یک برنامه ‏توانبخشی قلبی و برای گروه کنترل مراقبت روتین انجام شد. سنجش کیفیت زندگی با ‏پرسشنامه کیفیت زندگی ‏SF_36‎‏ قبل و ‏پس از مداخله انجام گرفت.‏ نتایج پژوهش نشان داد که در گروه آزمون، میانگین نمره کیفیت زندگی در تمام حیطه های آن بعد از مداخله نسبت ‏به قبل از ‏مداخله افزایش داشت (پی کوچکتر از 0.05) . در گروه کنترل، میانگین نمره کلی کیفیت زندگی قبل و بعد از مداخله ‏تفاوت ‏آماری معناداری نداشت (پی بزرگتر از 0.05) . مقایسه نتایج دو گروه نشان داد پس از مداخله میانگین نمره کیفیت ‏زندگی در تمامی ‏حیطه های آن به جز حیطه سلامت کلی و عملکرد اجتماعی در گروه مداخله، به طور معنا داری ‏بیشتر از ‏گروه کنترل بود.‏ نتایج این مطالعه نشان داد که انجام فعالیتهای توانبخشی قلبی میتواند منجر به ارتقا و بهبود کیفیت زندگی ‏بیماران سندروم حاد ‏کرونر گردد.‏

دانشگاه علوم پزشکی اصفهان