بررسی مقایسه ای اثر کاربرد موضعی قطره دنتول و دارونما بر موفقیت بی حسی دندان های مولر مندیبولار با پالپیت برگشت ناپذیر

هدف این مطالعه‌ی کار آزمایی بالینی تصادفی دو سو کور، تعیین اثر کاربرد موضعی قطره دنتول بر موفقیت بی‌حسی دندان‌های مولر مندیبولار با پالپیت برگشت ناپذیر می‌باشد. تعداد هشتاد و هشت بیمار با دندان‌های مولر مندیبولار با پالپیت برگشت ناپذیر که برای درمان ریشه به مطب شخصی مراجعه نموده‌اند و دارای شرایط زیر هستند وارد مطالعه می‌شوند: بیماران بالای هجده سالی که ازلحاظ سیستمیک سالم باشند، بیمارانی که دارای دندان‌های مولر مندیبولار با پالپیت برگشت ناپذیر و یک حفره پوسیدگی عمیق باشند. دندان‌های با تشخیص پالپ نکروزه و گشادی PDL در نمای رادیو گرافیک از مطالعه خارج می‌شوند. با روش پاکت‌های دربسته بیماران به‌صورت تصادفی به گروه‌های مداخله و کنترل تقسیم می‌شوند. پانزده دقیقه بعد از تزریق بلاک مندیبولار زمانی که بیماران احساس بی‌حسی در ناحیه لب را دارند، برای یک گروه پنبه آغشته به دنتول و گروه دیگر پنبه مرطوب شده با آب مقطر به‌عنوان دارونما در حفره پوسیدگی به مدت ده دقیقه قرار داده می‌شود و سپس آماده‌سازی حفره دسترسی آغاز می‌شود. قبل از تزریق بی‌حسی، پانزده دقیقه بعد از تزریق بی‌حسی و قبل از قرار دادن قطره دنتول و دارونما، ده دقیقه بعد از قرار دادن دنتول و دارونما، دندان‌ها به‌وسیله اسپری سردکننده تست می‌شوند و میزان درد بیماران در این مرحله و در حین آماده‌سازی حفره دسترسی زمانی که فرز وارد عاج می‌شود و هنگام اکسپوز پالپ دندان و ورود فایل اولیه به کانال‌های ریشه، به‌وسیله مقیاس دیداری درد ثبت می‌شود. درنهایت میزان موفقیت بی‌حسی در این دو گروه باهم مقایسه می‌شود.

معاونت پژوهشی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه