بررسی اثر بخشی پیگیری تلفنی در مقایسه با درمان های معمول بر روی دفعات بستری، مدت بستری و شدت آسیب شناسی روانی در افراد 18 تا 65 سال مبتلا به اختلال شدید روانی در ایران: یک کارآزمایی بالینی

این مطالعه قصد دارد مشخص نماید که آیا پیگیری تلفنی بیماران باعث کاهش تعداد بستری های مجدد، طول مدت بستری و همچنین کاهش شدت آسیب شناسی روانی در بیماران مبتلا به اختلال شدید روانی می گردد. این یک کارآزمایی بالینی کنترل شده تصادفی می باشد. بیماران مبتلا به اختلالات اسکیزوفرنیا، اسکیزوافکتیو و دو قطبی در طیف سنی 15 تا 65 سال وارد مطالعه می گردند. این بیماران باید با یکی از اعضاء خانواده زندگی کنند و آنها نباید دچار بیماری های شدید جسمی، نورولوژیک و عقب افتادگی ذهنی باشند. تعداد 72 بیمار از بخش های بستری بیمارستان روانپزشکی ایران، که یک بیمارستان دانشگاهی است، وارد مطالعه می شوند. بیماران بین دو گروه مطالعه به تعداد یکسان تقسیم می شوند. خدمات در این مطالعه به گونه ای است که باعث جلوگیری از کورسازی بیماران می گردد. بنابراین امکان کورسازی افراد مسئول ارزیابی های پیگیری نسبت به دو گروه مداخله و کنترل وجود ندارد زیرا اینها در تماس مستقیم با بیماران هستند. اما افراد گروه آنالیز کننده اطلاعات نسبت به شناسایی بیماران گروه کنترل و مداخله کور خواهند شد. پس از کسب رضایت کتبی آگاهانه، بیماران بطور تصادفی وارد گروه مداخله و کنترل خواهند شد. گروه کنترل درمان های معمول را دریافت خواهد کرد اما گروه مداخله علاوه بر درمان های معمول، پیگیری تلفنی هم خواهد داشت. بیماران بعد از ترخیص از بیمارستان به مدت 12 ماه پیگیری خواهند شد. شاخص های اولیه مورد بررسی طول مدت بستری در بیمارستان و دفعات بستری روانپزشکی در طی 12 ماه پیگیری هستند.

مرکز تحقیقات بهداشت روان، معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایران