بررسی تاثیر استفاده از آرامسازی کنترل شده مبتنی بر ابزار ریچموند بر پیامد های بالینی بیماران تحت تهویه مکانیکی بستری در بخش های مراقبت ویژه

این مطالعه با هدف تعیین تاثیر استفاده از آرامسازی کنترل شده مبتنی بر ابزار ریچموند بر پیامد های بالینی بیماران تحت تهویه مکانیکی بستری در بخش های مراقبت ویژه مرکز آموزشی درمانی حشمت شهر رشت در سال 1396 می پردازد. این مطالعه تصادفی تک مرکزه می باشد. معیار ورود به مطالعه شامل بیماران کاندید بای پس قلبی عروقی می باشد که پس از عمل تحت تهویه مکانیکی در ICU بستری می شوند و سداتیو دریافت می کنند می باشد. بیماران باید رنج سنی 30 تا 70 ساله باشند که به مدت کمتر از 24 ساعت بدنبال عمل نیاز به تهویه مکانیکی دارند و تعداد یک تا چهار گرافت شریانی بدون نیاز به اندارکتومی داشته باشند و مشکل شنوایی و بینایی و یا مشکل در فهم زبان فارسی نداشته باشند و بیمارانی که بعد از عمل دچار ارست قلبی و تنفسی شده و یا دچار خونریزی غیر طبیعی شوند که نیاز به عمل جراحی مجدد داشته باشد از مطالعه خارج خواهند شد. تعداد نمونه در هر گروه 40 نفر محاسبه شد که به روش تصادفی سازی بلوکه به بلوک های A و B تقسیم می شوند. در زمان تهویه مکانیی از ابزار ریچموند جهت تعیین سطح آرامسازی بیماران در گروه مداخله استفاده می شود. و میزان سداتیو تنظیم می شود اما گروه شاهد طبق روتین سداتیو دریافت می کنند. درد با ابزار COPT در هر دو گروه اندازگیری می شود.دو گروه از نظر مدت زمان جداسازی از تهویه مکانیکی و شاخص های همودینامیک با هم مقایسه می شوند.

دانشگاه علوم پزشکی گیلان