بررسی اثر کوتاه مدت افزودن سیلیمارین در مقایسه با دارونما به درمان استاندارد برای جلوگیری از نفروپاتی ناشی از ماده حاجب در بیماران تحت آنژیوگرافی عروق کرونر

هدف این مطالعه بررسی اثربخشی سیلیمارین در پیشگیری از نفروپاتی ناشی از ماده حاجب است. بیماران مبتلا به آنژین پایدار مزمن که نیاز به انجام آنژیوگرافی عروق کرونر دارن وارد مطالعه خواهند شد. بیماران مبتلا به دیابت، بیماری کلیوی، انفارکتوس حاد، یا آنژین ناپایدار وارد مطالعه نخواهند شد. نمونه مورد مطالعه شامل 200 بیمار مراجعه کننده جهت آنژیوگرافی به بیمارستان خورشید در شهر اصفهان، ایران، خواهند بود. بیماران یک تک دوز قرص سیلیمارین (280 میلی گرمی) یا دارونما را 2 ساعت قبل از تزریق ماده حاجب دریافت خواهند کرد. تمام بیماران با محلول سدیم کلرید 0.9% (با سرعت 1 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت) به مدت 12 ساعت، شروع از 6 ساعت قبل تا 6 ساعت بعد از پروسیجر، هیدره می شوند. در تمام بیماران، از ماده حاجب غیر یونی با اسمولاریته پایین استفاده خواهد شد. پیامد اولیه مطالعه رخ داد نفروپاتی ناشی از ماده حاجب خواهد بود که بصورت افزایش در کراتینین سرم به مزیان بیشتر یا مساوی 0.5 میلی گرم یا بیشتر یا مساوی 25% از مقدار پایه پس از 48 ساعت از تزریق ماده حاجب تعریف می شود.

دانشگاه علوم پزشکی اصفهان