کارآزمایی بالینی مقایسه اثر رادیوفرکوئنسی و اسپری کورتون داخل بینی بر نتایج رینومانومتری، شدت علائم و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به هایپرتروفی شاخک تحتانی بینی ناشی از رینیت آلرژیک

این مطالعه جهت ارزیابی تاثیر رادیوفرکوئنسی و مقایسه آن با اسپری کورتون داخل بینی با مدت پیگیری 6 ماه طراحی شده است. 90 بیمار مبتلا به رینیت آلرژیک همراه با هایپرتروفی شاخک تحتانی بینی مراجعه کننده به درمانگاه آلرژی بیمارستان بقیه الله وارد مطالعه خواهند شد. رینیت آلرژیک بیماران بوسیله معاینه بالینی، شرح حال و تست‌های تشخیصی شامل رینومانومتری تایید می‌گردد. بیماران دارای سایر ضایعات انسدادی، انحراف سپتوم شدید، آسم، مصرف سیگار، رینوسینوزیت مزمن، سابقه دریافت سایر درمان‌های دارویی رینیت آلرژیک و سابقه جراحی‌های بینی و سینوس از مطالعه خارج می‌شوند. بیماران بصورت تصادفی به دو گروه رادیوفرکوئنسی و اسپری تقسیم می‌شوند. رادیوفرکوئنسی تحت بی‌حسی موضعی با لیدوکائین 10 درصد در دو یا سه نقطه کورنه تحتانی و در هر نقطه دو یا سه پانکچر انجام می‌شود. (يك نقطه در محاذات مئاتوس تحتاني و موازی با سپتوم بینی، يك نقطه در محاذات متاتوس تحتاني و موازی با كف بيني و نقطه سوم 2 سانتی متر خلف به این دو ناحیه) دوز کلی رادیوفرکونسی 1500 ژول (در هر مرحله 350-300) است. بلافاصله پس از انجام رادیوفرکوئنسی، بیماران بدون محدودیت در انجام امور روزانه مرخص می‌شوند. برای بیماران گروه دوم، اسپری بینی فلوتیکازون 125 میکروگرم، دوبار در روز و هر مرتبه یک پاف در داخل هر طرف بینی تجویز می‌شود. بیماران در ماه اول، سوم و ششم پس از درمان، بوسیله رینوسکوپی، شدت علائم (گرفتگی بینی، رینوره، خارش بینی و درد صورت بوسیله نمره دهی آنالوک دیداری 10 نمره‌ای)، رینومانومتری و کیفیت زندگی بررسی می‌شوند. اطلاعات دو گروه با یکدیگر مقایسه می‌شود.

معاونت پژوهش دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)