تاثیر بازآموزی حسی بر بهبود اندام فوقانی همی پلژیک در بیماران سکته مغزی (Single-(System Design

اهداف: نقایص حسی از عوارض شایع سکته های مغزی هستند. این نقایص ممکن است تاثیرات منفی بر بهبودی اندام فوقانی در این بیماران داشته باشند اما اغلب نادیده گرفته می شوند و اکثر مداخلات توانبخشی در بیماران مبتلا به سکته مغزی بر بهبود حرکتی متمرکز هستند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر بازآموزی حسی بر بهبودی حسی حرکتی اندام فوقانی همی پلژیک در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن است. طراحی: مطالعه سینگل سیستم نحوه انجام: پنج بیمار مبتلا به سکته مغزی وارد مطالعه خواهند شد. این بیماران در فاز پایه تا دستیابی به الگوی ثابت در تغییرات، مورد ارزیابی قرار خواهند گرفت. سپس فاز درمان آغاز خواهد شد و آنان یک برنامه بازآموزی حسی را به مدت شش هفته دریافت خواهند نمود. در طی این فاز مانند فاز پایه آنان در فواصل سه روز مورد ارزیابی قرار خواهند گرفت. شرکت کنندگان: بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن که تنها یک سکته مغزی را تجربه نموده باشند؛ قادر به تشخیص آستانه حسی طبیعی در ناحیه توزیع عصبی حداقل یکی از اعصاب مدیان، اولنار یا رادیال نباشند؛ سابقه ابتلا به سایر بیماری های نورولوژیک یا ارتوپدیک را نداشته باشند؛ طبق مراحل بهبودی برانستروم در مرحله 4 یا بالاتر باشند؛ توانایی انتقال حداقل یک بلاک از آزمون باکس اند بلاک را داشته باشند وارد مطالعه خواهند شد. مداخلات: براساس اصول بازآموزی حسی و مطابق با توانایی هر شرکت کننده، مداخله با تشخیص و تعیین محل لمس ثابت و متحرک آغاز خواهد شد و با تکالیف پیچیده تر مانند گرافستزیا و استرگنوزیس ادامه خواهد یافت. متغیرهای پیامد اصلی: عملکرد اندام فوقانی (آزمون فوگل مایر و موتوریسیتی ایندکس) و مهارت دستی (آزمون باکس اند بلاک)

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران