مقایسه پاسخ بالینی بیماران وسواسی جبری مقاوم به درمان به رژیم درمانی داروهای مهار کننده بازجذب سروتونین با لاموتریژین و بدون آن؛ مطالعه دوسوکور، کنترل شده با دارونما

60 بیمار 16 تا 60 سال که بر اساس معاینات و بررسیهای لازم فاقد هر گونه بیماری طبی، عقب ماندگی ذهنی یا بیماری فعال سایکوتیک بوده و نیز حین درمان سایکوتراپی نباشند، وارد مطالعه می شوند. بیمارانی توسط روانپزشکان با تجربه بر اساس مصاحبه بالینی ساختار یافته بر اساس معیارهای DSM IV TR تشخیص بیماری وسواسی جبری داشته و حداقل دو دوره سه ماهه یکی از انواع داروهای مهار کننده بازجذب سروتونین را دریافت کرده و همچنان نمره ییل براون 21 و بالاتر دارند یعنی مقاوم به درمان محسوب می شوند. قبل از ورود به مطالعه رضایت نامه کتبی از خود بیمار، وکیل قانونی یا ولی او اخذ میشود. افراد از کلینیکهای روانپزشکی خصوصی شهر رشت انتخاب می شوند و توسط برنامه کامپیوتری به دو گروه 30 نفری تقسیم می شوند. بیماران بر اساس گروهی که در آن قرار دارند، دارونما یا لاموتریژین دریافت می کنند. هر دو گروه تعداد یکسان و کاملا مشابهی کپسول دریافت می کنند. دوز لاموتریژین از 25 میلی گرم شروع می شود و بتدریج هفتگی 25 میلی گرم افزایش داده می شود تا به دوز هدف 100 میلی گرم برسد. سپس دوز دارو در حد 100 میلی گرم تا انتهای مطالعه ثابت نگه داشته می شود. مقیاس ییل براون در روز صفر، 60 و 90 توسط یک دکترای روانشناس بالینی کارآزموده که در تمام طول مطالعه دوسویه کور می باشد انجام خواهد شد. کل دوره مطالعه 90 روز بطول خواهد انجامید. در نهایت تغییرات نمرات در مقیاس وسواسی جبری ییل براون در مقایسه با روز صفر مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت. در پایان چنانچه هر یک از گروهها نیازمند خدمات درمانی بیشتر باشند، تحت درمان لازم قرار خواهند گرفت.

محقق