بررسی اثر بخشی بوپروپیون بر اختلال عملکرد جنسی در مردان تحت درمان نگهدارنده با متادون

هدف از این مطالعه تعیین اثر بخشی بوپروپیون بر اختلال عملکرد جنسی در مردان تحت درمان نگهدارنده با متادون است . این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دوسوکور با گروه کنترل بود که در سال 88 در کلینیک ترک اعتیاد بیمارستان نور و علی اصغر( ع) اصفهان بر روی دو گروه از بیماران که در گروههای 30 نفری دریافت کننده بوپروپیون و پلاسبو به صورت تصادفی قرار گرفتند ،انجام شد. مردانی وارد مطالعه شدند که مدت شش ماه از شروع درمان نگهدارنده آنها با متادون می گذشت، و از اختلال عملکرد جنسی پس از شروع درمان با متادون شکایت داشته و از داروهای موثر بر عملکرد جنسی استفاده نمی کردند، همچنین مبتلا به بیماریهای زمینه ای موثر بر عملکرد جنسی مانند دیابت و بیماریهای ارگانیک مغز و سایکوز نبودند. و در معرض افسردگی ماژور نبوده و نمره ای کمتر از 16 از پرسشنامه بک دریافت کرده ، نمره دریافتی آنان از پرسشنامه تجارب جنسی آریزونا بیش از 19 و عدم مصرف الکل بود. معیارهای خروج رها کردن درمان نگهدارنده با متادون و تصمیم درمانگر مبنی بر قطع بوپرپیون به هر دلیل و بروز تشنج بود. در گروه مداخله روزانه، قرص بوپرویپون 200 میلی گرم یکبار در روز، به مدت 8 هفته تجویز شد. دریافت کنندگان پلاسبو نیز به همان صورت تا هشت هفته دارونما دریافت کردند. عملکرد جنسی شرکت کنندگان بوسیله پرسشنامه Arizona sexual experience scale(ASEX) و میزان افسردگی آنها با پرسشنامه خود ارزیابی بک Beck depression inventory(BDI-II) ارزیابی شد.

مرکز تحقیقات علوم رفتاری وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان