بررسی اثر بخشی روان درمانی مثبت گرای گروهی بر بهزیستی عمومی، امید به زندگی و سلامت عمومی افراد مبتلا به دیابت نوع 2

پژوهش حاضر، با هدف بررسی تأثیر روان درمانی مثبت گرای گروهی بر وضعیت روانشناختی بیماران دیابت نوع 2، به دنبال روش درمانی کم هزینه و کارآمد برای بالا بردن سلامت روان در بیماران دیابت می باشد. این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی است. جامعه ی مورد پژوهش در اين تحقيق شامل بیماران دیابت نوع 2 مراجعه کننده به مراکز درمان دیابت شهر کرمانشاه در سال 14-2013 می باشد. شيوه ی نمونه گيري در این پژوهش، از نوع نمونه گیری هدفمنداست. بعد از توضیح درباره ی نحوه ی اجرای پژوهش به بیماران و کسب رضایت آنان مبنی بر شرکت در پژوهش جهت شرکت در مصاحبه بررسی می شوند. معیار ورود داشتن بیماری دیابت نوع 2 به مدت حداقل 6 ماه 2 است. معیارهای خروج دریافت همزمان درمان روان پزشکی یا روان درمانی دیگر است. پس از آن30 نفر انتخاب می شوند، آن ها به طور تصادفی در دو گروه، یک گروه مداخله روانشناسی مثبت گرای گروهی (15 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) گمارده می شوند. در حالی که افراد شرکت کننده در هر گروه درمان روتین خود (دارودرمانی) را ادامه می دهند. گروه آزمایش تحت 6 جلسه درمان (90 دقیقه در هفته) روانشناسی مثبت گرا قرار گرفته و گروه کنترل هیچ درمانی روانشناختی دریافت نمی کند. آزمودنی ها پرسشنامه های بهزیستی عمومی، امید به زندگی و سلامت عمومی را قبل از شروع اولین جلسه درمان و بعد از آخرین جلسه درمان تکمیل می کنند.

دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه