مقایسه بین اثرات آموزش وظیفه گرا همراه با برنامه بوبت و آموزش وظیفه گرا به تنهایی در عملکرد اندام فوقانی در بیماران همی پارزی پس از سکته مغزی

سکته مغزی سومین عامل مرگ و میر در دنیاست. عملکرد اندام فوقانی یکی از عوامل مهمی است که زندگی بیمار دچار سکته مغزی را تحت تاثیر قرار می دهد و در ناتوان ساختن بیمار نقش عمده ای را بازی می کند. تعدادی از روش های توانبخشی به طور خاص برای همی پارزی پس از سکته مغزی رویکرد آموزش وظیفه گرا و برنامه بوبت می باشد. محققان نشان داده اند که بهترین روش برای بهبود عملکرد اندام فوقانی است هنوز مشخص نیست و هیچ مقاله نتوانسته نشان دهد که کدامیک از روش ها نتیجه بهتری دارد. شانزده بیماران مبتلا به همی پارزی ناشی از سکته مغزی به طور تصادفی به دو گروه مداخله و شاهد اختصاص داده خواهد شد. گروه مداخله ترکیبی از آموزش وظیفه گرا با برنامه بوبت به مدت 60 دقیقه در هر جلسه، به مدت 6 هفته ، هفته ای 3 روز دریافت خواهد کرد و گروه شاهدآموزش وظیفه گرا را به تنهایی به مدت 60 دقیقه دریافت خواهد کرد. ازمون فوگل میر، آزمون عملکرد حرکتی وولف ، شاخص فعالیت های روزمره زندگی بارتل, آزمون قدرت دستی، اصلاح آزمون تغییر یافته دسترسی فانکشنال، , و مقیاس آشورث اصلاح شده سه بار اندازه گیری شد: پیش از شروع درمان، جلسه شیشم و پس از اتمام درمان.

دولتی