آثار تمرین راه رفتن روی تردمیل بر سرعت و استقامت راه رفتن، و کیفیت زندگی بزرگسالان مبتلا به فلج مغزی از نوع اسپاستیک

چکیده: اختلال راه رفتن بخصوص اختلال در سرعت و استقامت راه رفتن نه تنها تهدیدی برای از دست دادن این مهارت است بلکه بر کاهش حضور افراد در اجتماع، کاهش سلامت روان و کیفیت زندگی تأثیر بسزایی دارد. از جمله درمان هایی که در سال های اخیر برای بهبود اختلالات راه رفتن در بیماران فلج مغزی استفاده شده است تمرین راه رفتن روی تردمیل با یا بدون استفاده از ساپورت کننده نسبی وزن می باشد. اکثر مقالات، تاثیر آموزش راه رفتن روی تریدمیل را بر اختلالات حرکتی کودکان مبتلا به فلج مغزی نشان داده اند و تعداد مطالعات کار آزمایی بالینی انجام شده برروی بزرگسالان مبتلا به فلج مغزی کم است. این مطالعه سه بار در هفته و به مدت 6 هفته روی 30 بزرگسال فلج مغزی اسپاستیک انجام می شود. بیماران به طور تصادفی به دو گروه 15 نفره تقسیم می شوند. بیماران نسبت به این که در کدام گروه قرار گرفتند کور هستند. به علاوه یک متخصص آمار ،داده های بدست آمده از تحقیق را تحلیل خواهد نمود. گروه کنترل که درمان فیزیوتراپی روتین و گروه مداخله که علاوه بر درمان فیزیوتراپی روتین ، تمرین راه رفتن رو ی تردمیل را هم دریافت می کنند، ارزیابی از سرعت، استقامت و کیفیت زندگی یک بار پیش از شروع درمان، یک بار در جلسه نهم و یک بار پس از اتمام درمان انجام می شود. برای پیگیری اثر درمان ارزیابی دیگری یک ماه پس از اتمام درمان انجام خواهد شد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایران