مقایسه اثر سدیم والپروات (دپاکین) و دگزامتازون به صورت وریدی و تک دوز در درمان حملات حاد سردرد میگرنی

میگرن یکی از اختلالات نورولوژیک مزمن است که توسط حملات مکرر سردرد و نیز همراهی با علائمی چون تهوع، حساسیت به نور و صدا که به مدت 72 - 4 ساعت به طول می انجامد تعریف می شود. اثر والپروات در درمان سردرد میگرن هم به صورت مرکزی و هم محیطی شناخته شده است. در اکثر مطالعات از دوز بالاتر دگزامتازون (16 mg) و والپروات (800 -1000 mg) جهت درمان سردرد استفاده شد و با توجه به اینکه حداقل دوز درمانی سدیم والپروات و دگزامتازون در درمان حملات میگرنی مشخص نشده است این مطالعه single دوز درمانی والپروات و دگزامتازون را در درمان حملات حاد میگرنی مورد مقایسه قرار می دهد. این مطالعه بر روی 90 بیمار با سردرد حادمیگرنی طبق معیارهای IHS که به اورژانس بیمارستان بوعلی سینا ساری مراجعه می کنند صورت خواهد گرفت. این مطالعه به صورت دو سوکور و تصادفی double blind و Clinical study(کارآزمایی بالینی) انجام می‌شود. انتخاب بیماران به دوگروه به صورت تصادفی و با استفاده ازتابع Rand betweenنرم افزار Excel انجام می شود. شرایط ورود به مطالعه: سن(65 –15 سال)، سردرد حاد میگرنی بر اساس معیار IHS، مدت زمان شروع سردرد حاد ( کمتر از 48 ساعت)، سابقه سردرد میگرنی از 6 ماه قبل، عدم مصرف NSAIDs 24 ساعت قبل از بستری، عدم مصرف داروی سدیم والپروات به عنوان پروفیلاکسی از2 هفته قبل. Exclusion criteria: حاملگی،شیردهی، تب ، حساسیت به دارو، پپتیک اولسر حاد ، سابقه GIB در یک سال گذشته ،دیابت ، بیماریهای کبدی و نقص سیکل اوره. بیماران به صورت تصادفی در گروه A و B قرار میگیرند به یک گروه آمپول دگزامتازون 8 میلی گرم و به گروه دیگر 400 میلی گرم آمپول دپاکین به صورت وریدی آهسته تزریق می شود سپس شدت سردرد بیمار بر اساس grading و کیفی ، استفراغ، فتوفوبی، و فنوفوبی در 1،3،6،24،نیم ساعت ارزیابی می شود.

دانشگاه علوم پزشكي مازندران