كارازمايي باليني بررسی تاثیر منیزیم سولفات در مقايسه با ليدوكائين در تغییرات همودینامیک به دنبال لوله گذاری تراشه و دميدن گاز كربن دي اكسيد در بیماران تحت عمل جراحی کله سیستکتومی لاپاراسکوپیک

اهداف: بررسي تاثیر منیزیم سولفات در مقايسه با ليدوكائين در تغییرات همودینامیک به دنبال لوله گذاری تراشه و دميدن گاز كربن دي اكسيد در بیماران تحت عمل جراحی کله سیستکتومی لاپاراسکوپیک. پژوهش حاضر کارازمایی بالینی تصادفی شده سه سوکور انجام گرفته بر روي 60 بيمار (30 مورد و 30 شاهد) تحت عمل جراحي كله سيستكتومي لاپاراسكوپيك مراجعه کننده به بیمارستان امام خمینی از هر دو جنس (در محدوده سنی 18 تا 70 سال) مي باشد. بيماران، فرد ارزيابي كننده متغيرها و فرد مسئول اناليز داده‏ها در مورد قرار گرفتن بيماران در گروه‏ها اگاه نبودند. بيماران به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. در ابتدا دو جعبه با کد‏های الف و ب تهیه گردیده سپس داروها در اختیار تکنیسین بیهوشی قرار گرفته از او خواسته شد تا دارو‏ها را در یکی از جعبه‏ها قرار دهد. سپس پژوهشگر به صورت تصادفی یکی از جعبه‏ها را انتخاب کرده و تزریق انجام شد. مطالعه حاضر در فاز 2 كارازمايي باليني قرار دارد. بیماران با الرژی به منیزیوم سولفات؛ هایپرمنیزمی؛ هایپرتنشن؛ چاقی مرضی؛ و اختلال عملکرد شديد كبد, کلیه, اندوکرین و قلبی از مطالعه خارج شدند. داروهای مورد مطالعه شامل سولفات منیزیم 30 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن و لیدوکائین 1.5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن که با اضافه کردن آب مقطر به حجم 20 میلی لیتر رسانده شدند. در بيماران با تغییرات همودینامیک شديد مداخلات درمانی زير انجام شد: برای برادی کاردی (ضربان قلب كمتر از 60 ضربه در دقيقه) تزريق بولوس 0.6 ميلي گرم اتروپين داخل وريدي و برای هایپوتنشن (فشار متوسط شرياني كمتر از 60 ميلي متر جيوه) افزایش سرعت تزريق مايعات داخل وريدي و/يا تزريق دوز بولوس فنیل افرین داخل وريدي. فشار متوسط شرياني و ضربان قلب به شرح زیر ثبت شد: (1) علایم حیاتی پایه, (2) قبل از لارنگوسکوپی, (3) بعد از لوله گذاری تراشه (به فواصل 1 تا 5 دقيقه), (4) قبل از دمیدن گاز كربن دي اكسيد, (5) 5 دقيقه بعد از دميدن گاز كربن دي اكسيد, (6) 15 دقيقه بعد از دميدن گاز كربن دي اكسيد, (7) 30 دقيقه بعد از دميدن گاز كربن دي اكسيد.

دانشگاه علوم پزشكي اردبيل