بررسی اثر بخشی مدل مراقبت پیگیر بر لغزش و اشتیاق بیماران تحت درمان نگهدارنده با متادون

هدف مطالعه: تعیین اثر بخشی مدل مراقبت پیگیر بر لغزش و اشتیاق بیماران تحت درمان نگهدارنده با متادون مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی رازی ارومیه در سال1395 می باشد. طراحی: مطالعه حاضر یک مطالعه تجربی است. جمعیت مورد مطالعه: بیماران وابسته به مواد تحت درمان نگهدارنده با متادون مراجعه کننده به مرکز ترک اعتیاد بیمارستان رازی ارومیه می باشد. معیارهای ورودبه مطالعه: شامل داشتن سن بین 48-18 سال، وجود معیارهاي تشخیص وابستگی به مواد افیونی براساس نظر روانپزشک و گذشتن حداقل 3 ماه از قرار گرفتن تحت درمان نگه دارنده با متادون و سکونت درشهرستان ارومیه و معیارهاي خروج از مطالعه: ابتلا به اختلال هاي روانی که به بستری در بیمارستان نیاز داشته باشند و مصرف داروهاي ضد روانپریشی و ضدصرع در زمان ورود به پژوهش و عدم تمایل یا توانایی شرکت در جلسات مشاوره مراقبت پیگیر خواهد بود.حجم نمونه تعداد 95 نفر می باشد که به صورت تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم خواهند شد. برای تصادفی سازی گروه مداخله و کنترل از پاکت های دربسته که حاوی نام گروه های مداخله و کنترل است استفاده می کنیم. مداخله: برای انجام مداخله از الگوی مراقبت پیگیر استفاده خواهد شد که دارای چهار مرحله آشناسازی، حساس سازی، کنترل و ارزشیابی می باشد که این مراحل بر روی گروه مداخله در چهار جلسه به صورت انفرادی برای هر بیمار برگزار خواهد شد و سپس در ادامه تا پایان 3 ماه بیماران به صورت مستقیم و همچنین تماس تلفنی، هفته ای یک بار تحت مراقبت پیگیر قرار خواهند گرفت و گروه کنترل طبق روند جاری به درمان ادامه خواهند داد. پیامد اولیه: کاهش لغزش و اشتیاق در بیماران وابسته به مواد تحت درمان می باشد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه