مقایسه موفقیت بالینی درمان فیشورسیلنت با دو نوع باندینگ مینایی و عاجی

پوسیدگی دندانی شایعترین بیماری مزمن بشر است. یکی از راههای پیشگیری از پوسیدگی شیارهای سطوح اکلوزال دندانها استفاده از فیشورسیلنت می باشد. توانایی فیشورسیلنت برای پیشگیری از پوسیدگی به گیر آن بستگی دارد. برای افزایش گیر فیشورسیلنت روشهای مختلفی پیشنهاد شده که یکی از آنها استفاده از باندینگ می باشد.با توجه به فراوانی باندینگهای موجود در بازار ، این مطالعه با هدف مقایسه موفقیت بالینی درمان فیشورسیلنت دو نوع باندینگ مینایی و عاجی انجام گرفت. 30 بیمار 6 تا 12 که دارای حداقل یک دندان مولر دایمی فک پایین کاملا رویش یافته و بدون پوسیدگی بودند در هر قسمت از فک انتخاب شدند. نمونه ها به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه1: اسیداچ ,باندینگ عاجی سینگل باند و فیشورسیلنت اکوسیلانت گروه 2: در این گروه اسیداچ ,باندینگ مینایی مارجین باند و فیشورسیلنت استفاده گردید.بیماروکلینسین هیچ یک ازنوع باندینگ استفاده شده اطلاع نداشتند.شیارپوشها بعد از 12 ماه بررسی شدند.

دانشگاه علوم پزشکی شیراز