کارآزمایی بالینی تصادفی بررسی تاثیر تزریق موضعی استروئید به روش هیدرودایسکشن تحت هدایت سونوگرافی بر شدت علائم، یافته های سونوگرافی و سرعت هدایت عصب مدین در بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپ

این مطالعه با هدف مقایسه اثرات درمانی تزریق استروئید تحت هدایت سونوگرافی با روش هیدرودایسکشن، تزریق استروئید بدون هیدرودایسکشن و اسپلینت مچ در درمان سندرم تونل کارپ طراحی شده است. بیماران سندرم تونل کارپ خفیف تا متوسط مراجعه کننده به درمانگاه بقیه الله و درمانگاه‌های وابسته به دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی وارد مطالعه خواهند شد. بیماران دارای سندرم تونل کارپ شدید و یا اختلال عملکرد شدید و بیمارانی که سابقا درمان دیگری دریافت نموده‌اند، خارج می‌شوند. 150 بیمار مبتلا به سندرم تونل کارپ خفیف تا متوسط می‌باشد با کمک لیست تصادفی سازی کامپیوتری به پنج گروه تقسیم خواهند شد. گروه یک به روش هیدرودایسکشن 80 میلی‌گرم تریامسینولون بهمراه 1 میلی‌لیتر لیدوکائین 2 درصد، گروه دو به روش هیدرودایسکشن 40 میلی‌گرم تریامسینولون بهمراه 1 میلی‌لیتر آب مقطر و 1 میلی‌لیتر لیدوکائین، بیماران گروه سه به روش هیدرودایسکشن 2‌ میلی‌لیتر آب مقطر بهمراه 1 میلی‌لیتر لیدوکائین 2 درصد بصورت تزریقی و بیماران گروه چهار تزریق 40 میلی لیتر تریامسینولون با روش تزریق بدون هیدرودایسکشن دریافت خواهند نمود. برای بیماران گروه پنج نیز بمدت 2 هفته اسپلینت مچ تجویز می گردد. در بیماران چهار گروه اول سه نوبت تزریق با فاصله دوهفته انجام خواهد شد. قبل از تزریق هر نوبت میزان تاثیر نوبت قبل بر عملکرد دست، یافته های نوار عصب و سونوگرافی عصب مدین و شدت علائم بیماران ثبت خواهد گردید. بیماران گروه اسپلینت بعنوان کنترل بمدت 6 هفته بررسی می‌شوند. اطلاعات بدست آمده از گروه‌ها با یکدیگر مقایسه می‌شود.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی.