مقایسه‌ی اثربخشی پچ ناپروکسن در کاهش دردهای متعاقب درمان ارتودنسی ثابت با ارزیابی VAS و فاکتور التهابی IL-1β

تعیین میزان اثربخشی پچ ناپروکسن در کاهش دردهای متعاقب درمان‌های ارتودنسی ثابت از طریق ارزیابی‌های کیفی VAS و اندازه‌گیری کمی سطوح (غلظت پروتئین) فاکتور التهابی اینترلوکین (IL-1β)

کارآزمایی بالینی تصادفی و سه سوکور و Split-mouth

در يك کارآزمایی بالینی تصادفی سه سوکور و Split-mouth، 40 بیمار (23 زن و 17 مرد، میانگین سنی 47/27 سال) پچ پلاسبو و ناپروکسن را به صورت تصادفی در مولرهای راست یا چپ خود پس از قرارگیری Separator ارتودانتیک به کار برده و هر 8 ساعت این کار را تکرار کردند. شدت درد در زمان‌های 2 و 6 ساعت، هنگام خواب، 24 ساعت، 2، 3 و 7 روز بعد از قرار دادن Separator با معیار Visual analogue scale 100 قسمتی ثبت گردید. تغییرات سطوح IL-1β موجود در مایع شیار لثه‌ای بیماران هنگام استفاده از پچ‌ها در زمان‌های مختلف توسط ELISA اندازه‌گیری شد. درجات درد بیماران در زمان‌های مختلف با آزمون t زوجی آنالیز شد، از آزمون آنالیز واریانس اندازه های مکرر 2 عاملی برای بررسی اثرات نوع پچ و زمان استفاده شد.

بیماران مورد بررسی سابقه‌ی مشکل پزشکی مهم مانند دیابت، بیماری متابولیک، کم خونی، صرع و نیز مشکلات پریو یا اندو نداشته، تماس دندان‌های مجاور با دندان مولر اول دائمی آنها محکم بوده و در فک بالا، بیمار دچار Spacing نبوده است. بیماران، همچنین، داروهای ضددرد سیستمیک مصرف نکرده، دندان‌های مورد بررسی در آنها دارای آنتاگونیست بوده و دارای مشکل Posterior open bite نیز نبوده‌اند. بیماران در صورت درآمدن یکی از Separatorها، عدم استفاده از پچ پلاسبو یا ناپروکسن، عدم تکمیل فرم پرسشنامه‌ی VAS یا استفاده از داروهای ضددرد دیگر در دوره‌ی تحقیق از بررسی خارج می‌شدند.

بیماران، به صورت تصادفی از پچ‌های ناپروکسن و پلاسبو در یکی از دو سمت فک بالا

تعیین میزان اثربخشی پچ ناپروکسن در کاهش دردهای متعاقب درمان‌های ارتودنسی ثابت از طریق ارزیابی‌های کیفی VAS و اندازه‌گیری کمی سطوح (غلظت پروتئین) فاکتور التهابی اینترلوکین (IL-1β)

هم شرکت کننده هاو محقق اصلی از نوع دارو ها با خبر نبودند و نیز فردی که با دستگاه الایزا کار می کرد و فردی که انالیز اماری انجام میدهد از تفاوت بین داده ها باخبر نبودند.