بررسي تأثير پروژوسترون برروي فاز تأخيري بيماران با پارگي زودرس کيسه آب در سن حاملگي 34-24 هفته

هدف اصلی در این مطالعه تعیین میزان تاثیر پروژسترون بر روی فاز تأخيري بيماران با پارگي زودرس کيسه آب در سن حاملگي 34-24 هفته می باشد.این مطالعه به صورت کار آزمایی بالینی روی 171 زن باردار دچار پارگی زودرس کیسه آب بین24-34-هفته می باشد که به صورت تصادفی ترتیبی در سه گروه تقسیم می شوند. معیارهای ورود:زنان دچار آبريزي واضح با مشاهده مستقيم با اسپکولوم و يا با تست نيترازين مثبت با سن حاملگي 24 هفته تا 34 هفته -بر اساس سونوگرافي سه ماهه اول ويا آخرين عادت ماهيانه منظم بيماران . معیارهای خروج: جنين هاي ناهنجار ؛حاملگي هاي چند قلو ؛ علائم کوريوآمنيونيت در بدو مراجعه ؛ديسترس جنيني در زمان پذيرش؛ موارد مشکوک به دکولمان ؛موارد پلاسنتا پرويا ؛جنين هاي با تشخيص محدوديت رشد داخل رحمي؛بيماري مديکال مادر( ديابت آشکار ، پره اکلامپسي شديد). . به يک گروه شياف رکتال پروژوسترون 400 ميلي گرم روزانه و به گروه دوم 17 هيدروکسي پروژوسترون هفته اي 250 ميلي گرم به صورت تزريق عضلاني و گروه سوم شاهد بدون تجويز دارو تا زمان ختم بارداري پي گيري مي شوند. به همه بيماراني که وارد مطالعه مي شوند بتامتازون و امپي سيلين تزريقي به مدت 48 ساعت وسپس 500 ميلي گرم آموکسي سيلين هر 8 ساعت و400 ميلي گرم اريترومايسين خوراکي هر 6 ساعت به مدت 5 روز تجويز ميشود. در همه بيماران سونوگرافي جهت تعيين حجم مايع آمنيون و AFI انجام ميشود. و همه بيماران از نظر عفونت پايش مشوند. همه زنان از نظر روش زايمان و مرگ داخل رحمي مرگ نوزاد ونوزادان همه بيماران تحت پوشش طرح از نظر نمره اپگار دقيقه 5 –وزن هنگام تولد –نياز به بستري در بخش مراقبتهاي ويژه نوزادان و سپسيس نوزادي بررسي مي شوند.

معاونت تحقیقات وفن اوری دانشگاه علوم پزشکی کرمان