بررسی مقایسه ای دو روش استفاده از نازال کانولا با فشاربالا با روش كاهش تدريجي Fio2در موفقيت براي جدا سازي نوزادان نارس مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی از Nasal CPAP در بيمارستانهاي الزهرا (س) و شهيد بهشتي اصفهان

در اين مطالعه كارآزمايي باليني تصادفي، 2 گروه از نوزادان نارس (هر گروه شامل 44 نوزاد، سن حاملگي 37-28 هفته) مبتلا به سندرم زجر تنفسي كه در بخش مراقبتهاي ويژه بيمارستان الزهرا يا شهيدبهشتي بستري و تحت درمان با فشار مثبت انتهاي راههاي هوايي از طريق بيني با فشار 5 سانتي متر جيوه و 30% ≥Fio2 به مدت حداقل 6 ساعت در شرايط پايدار (ضربان كمتر از 60، عدم احياي ريوي، عدم وجود آپنه و دادن اكسيژن از طريق ماسك و كمتر از 6 اپيزود آپنه) هستند، مورد مطالعه قرار خواهند گرفت. رضايتنامه كتبي آگاهانه از والدين اخذ خواهد شد. سپس ما نوزادان را بطور تصادفي به دو گروه تقسيم مي كنيم؛ گروه جريان هواي مرطوب با فشار بالا از طريق نازال كانولا كه در 30% ≥Fio2 از NCPAP جدا و 2 ليتر/دقيقه اكسيژن از طريق نازال كانولا دريافت ميكنند. گروه كنترل تا 21% Fio2= به NCPAP باقي مي مانند تا به شرايط پايدار در 24 ساعت برسند. در گروه اول اكسيژن بر اساس نياز نوزاد جهت حفظ فشار شرياني بين 92-87% تنظيم ميشود. فشار اكسيژن تا 21% Fio2= تغيير نمي كند سپس جريان آن هر 6 ساعت كم ميشود تا به 5/0 ليتر در دقيقه برسد، در اين زمان نوزاد جدا ميشود. جهت افزايش كارآيي، سايز پرونگ متناسب با بيني نوزاد خواهد بود. جدا كردن موفقيت آميز زماني است كه نوزاد بتواند 72 ساعت در دماي اتاق پايدار باشد. آناليزهاي آماري توسط SPSS نسخه 20 با استفاده از آزمون تي مستقل و كاي اسكوﺋﺮ جهت تعيين تفاوتهاي بين گروهها انجام ميشود.

معاونت پژوهشي، دانشگاه علوم پزشكي اصفهان