مقایسه تاثیر دو روش احیای قلبی-ریوی همراه با فشار شکمی متناوب و احیای قلبی-ریوی رایج بر میزان دی اکسید کربن انتهای بازدمی و بقای 24 ساعته بیماران دچار ایست قلبی-تنفسی

هدف از این مطالعه بررسی تاثیر احیای قلبی ریوی همراه با فشار شکمی است بر میزان دی اکسید کربن انتهای بازدمی و بقای 24 ساعته بیماران دچار ایست قلبی می¬باشد. معیارهای ورود شامل تایید ایست قلبی ریوی، سن بین بالاار از 18 سال، وجود لوله داخل تراشه در بیمار، عدم وجود خونریزی فعال سیستم گوارشی، عدم وجود ترومای شکمی و عدم وجود حاملگی می¬باشد. معیارهای خروج شامل شک به حاملگی و ناتوانی در انتوباسیون می¬باشد. جمعیت مورد مطالعه شامل بیمارانی است که در بیمارستان قائم مشهد دچار ایست قلبی می¬شوند. حجم نمونه 80 مورد احیا در هر دو گروه می باشد که در گروه کنترل، احیا قلبی ریوی رایج و در گروه مداخله احیا قلبی ریوی همراه با فشار شکمی متناوب انجام میگیرد. انتظار بر این است که احیا قلبی ریوی همراه با فشار شکمی متناوب بتواند باعث بهبود دی اکسید کربن انتهای بازدمی و بقای 24 ساعته در بیماران دچار ایست قلبی شود.

دانشگاه علوم پزشکی مشهد