مقایسه تاثیر سنتوسینون وریدی با میزوپروستول رکتال در مرحله سوم زایمان بعد از سقطهای سه ماهه دوم بارداری

در اين مطالعه كه يك كارآزمايي باليني تصادفي شده می باشد، خانم هاي با سن حاملگي بين 14-28 هفته مراجعه كننده با نامه پزشكي قانوني جهت اجازه ختم يا موارد مرگ داخل رحمي جنين و پارگي زودرس كيسه آب تاييد شده، انتخاب شده و پس از توضيحات كامل به بيمار در مورد روش های سقط و داروها، عوارض احتمالي و روش اجرای طرح، در صورت رضايت بيماران وارد مطالعه می شوند و در دو گروه تصادفی تقسیم و همه بيماران تحت پروتكل يكساني شامل ميزوپروستول واژينال 200 ميكروگرم هر شش ساعت قرارمی گیرند در موارد سابقه سزارين دوز كمتر ميزوپروستول تجويز می شود كه تا 48 ساعت ادامه می یابد، در صورت عدم پاسخ اين دوز ، روش هاي ديگر مثل سوند داخل سرويكس يا دوز بالای سنتوسینون با توجه به وضعيت سرويكس و ديلاتاسيون آن مورد استفاده قرارمی گیرد. بعد از خروج جنين و ثبت زمان آن، در گروه يك سنتوسینون وريدي شامل 40 واحد سنتوسینون در يك ليتر سرم نرمال سالين درطي يك ساعت به بيمار تزريق می شود. در گروه دیگر 400 ميكروگرم ميزوپروستول ركتال تجويز می شود. به بيمار يك ساعت جهت خروج جفت فرصت داده خواهد شد، زمان خروج جفت نيز ثبت می گردد. طي اين يك ساعت بيمار هر 15 دقيقه تحت پايش قرار می گیرد و علا يم حياتي فشار خون، تعداد ضربان قلب مادر و ميزان خو ن ريزی بر اساس پد مصرفي، ثبت می شود.در صورت عدم خروج جفت در طي يك ساعت و يا علایم حياتي ناپايدار مادر و يا خو نريزي شديد واژينال بيمار تحت كورتاژ قرار می گیرد و محتويات رحم خارج و سپس جهت پاتولوژی ارسال می شود. در صورت خروج جفت طي يك ساعت، بيمار تحت سونوگرافي جهت تشخيص وجود بقاياي حاملگي قرار می گیرد. در صورت مثبت بودن پاسخ سونوگرافي جهت تشخيص قطعي، بيمار تحت كورتاژ قرار می گیرد و محتويات خارج شده از رحم براي پاتولوژي ارسال می شود. زمان خروج جنين و فاصله بين خروج جنين و جفت و ميزان خونريزي مادر بر اساس ميزان افت هموگلوبين (قبل از شروع سقط و 24 ساعت بعد از سقط جنين) ثبت می شود.

دانشگاه علوم پزشکی اردبیل