مقایسه تاثیر سه روش ریتنشن متفاوت بر میزان باز شدن فضای اکسترکشن در بازه های زمانی مختلف فاز ریتنشن بیماران ارتودنسی ثابت

هدف این مطالعه مقایسه تاثیر سه روش ریتنشن متفاوت بر میزان باز شدن فضای اکسترکشن در بازه های زمانی مختلف فاز ریتنشن بیماران ارتودنسی ثابت می باشد. مطالعه بصورت تصادفی یکسویه کور انجام خواهد شد. جمعیت مورد مطالعه شامل افرادی هستند که تحت درمان جامع ارتودنسی همراه با اکسترکشن دندانهای پره مولر اول مندیبل قرار گرفته اند. معیار ورود به مطالعه شامل: داشتن تمامی دندانها صرف نظر از مولرهای سوم ؛ و داشتن ریتینر flexible spiral wire یا ریتینر ثابت extended یا ریتینر flexible spiral wire به همراه پلاک Hawley می باشد. معیارهای خروج از مطالعه شامل: missing دندانها ؛و داشتن انواع ریتینرهای دیگر می باشد. مطالعه روی 90 بیمار در سه گروه سه نفره انجام میشود که در انتهای فاز ثابت درمان ارتودنسی قرار دارند. مداخله شامل دادن ریتینر ثابت extended به گروه اول، ریتینر ثابت flexible spiral wire به گروه دوم و ریتینر ثابت flexible spiral wire به همراه پلاک Hawleyبه گروه سوم می باشد. پیامد اولیه مورد بررسی reopening فضای اکسترکشن است که جهت بررسی آن فاصله ی مابین دو دندان کانین و پره مولر دوم فک پایین در هر سمت، توسط leaf guage در دهان بیمار و همچنین روی مدل گچی در سه بازه ی زمانی روز دباند، 2ماه و 6 ماه پس از دباند به میلیمتر اندازه گیری خواهد شد.

دانشگاه علوم پزشکی تبریز