بررسی اثر پروفيلاكتيك آميو دارون در کاهش بروز فیبریلاسیون دهلیزی پس از جراحی بای پس عروق کرونر

اهداف: آریتمی های دهلیزی در 40-11درصد از بیماران پس از جراحی پیوند بای ‌پس عروق کرونر قلب در اوایل دوره ریکاوری پس از جراحی شایع می باشند. بروز فیبریلاسیون دهلیزی پس از جراحی پیوند بای ‌پس عروق کرونر قلب باعث افزایش موربیدیتی و مورتالیتی پس از این عمل شده و نیز منجر به افزایش مدت بستری در بخش مراقبت های ویژه و بیمارستان خواهد شد. از بسیاری از داروها برای پیشگیری از بروز این عارضه پس ازعمل استفاده شده است. آمیودارون دارای خاصیت آنتی آریتمیک می باشد ولی استفاده از آن به عنوان یک عامل پروفیلاکتیک در مقابل بروز فیبریلاسیون دهلیزی پس از عمل هنوز غیر شایع می باشد و مورد بحث است. در این مطالعه به بررسی تاثیر آمیودارون در کاهش بروز فیبریلاسیون دهلیزی پس از جراحی پیوند بای ‌پس عروق کرونر قلب می پردازیم. طراحی: تصادفی متناوب، دو سوکور، کنترل با دارونما، تک مرکزی، شامل تعداد 204 نفر از کاندید جراحی غیر اورژانس پیوند بای ‌پس عروق کرونر قلب. شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و خروج اصلی: کلیه بیماران کاندید جراحی غیر اورژانس پیوند بای ‌پس عروق کرونر قلب. مداخلات: آميودارون با دوز 300 میلیگرم بصورت بولوس داخل وریدی طي30-20 دقيقه و سپس در طی 24 ساعت اول پس از جراحی بشکل انفوزيون دریافت می کنند. متغیر های پیامد اصلی: شیوع فیبریلاسیون دهلیزی

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اراک