مقایسه اثر پماد سیمواستاتین و پماد تریامسینولن بر میزان بهبود پلاک پسوریازیس مزمن در 15 بیمار در یک دوره ی 4 هفته ای.

هدف: یافتن دارویی که بتواند با عوارض کمتر و تاثیر بهتر ضایعات پسوریاسیس را درمان کند. طراحی مطالعه: از میان مراجعه کنندگان به درمانگاه پوست بیمارستان فقیهی، 15 بیمار که واجد شرایط ورود هستند، مورد مطالعه قرار می گیرند. دو جعبه با وزن و شکل یکسان به هر بیمار داده می شود. یکی از جعبه ها حاوی پماد سیمواستاتین 3% و دیگری تریامسینولن 0.05% است. محتوای هر جعبه به مدت 4 هفته، دو بار در روز بر یکی از ضایعات با حجم برابر اعمال می شود. هر ضایعه در روزهای0، 7و 28 توسط متخصص پوست بررسی و عکس از آن تهیه می شود. هر ضایعه بر اساس PASI score امتیاز دهی می شود. اهداف فرعی:بررسی اثرگذاری سیمواستاتین بر ضایعات التهابی مزمن. بررسی امکان جایگزینی سیمواستاتین به جای درمان کرتیکو استروئیدی کنونی. شرایط ورور: بیماران بین 18-50 سال که دارای حداقل دو ضایعه پسوریاسیس در نواحی اکتنسور خود باشند و حد اقل 6 ماه درمان برای ضایعات خود دریافت نکرده باشند، همچنین بیمار سابقه ابتلا به بیماری مزمن ناتوان کننده نداشته باشد. شرایط خروج: بروز واکنش الرژیک به دارو؛ عدم تمایل به ادامه درمان؛ بروز عفونت در محل پلاک. مداخلات:بر روی یکی از ضایعات به شکل تصادفی پماد 3% سیمواستاتین و بر ضایعه طرف مقابل پماد تریامسینولن 0.05% اعمال می شود. هر ضایعه با شرایط ابتدایی خودش مقایسه خواهد شد. متغیرهای مورد بررسی: قرمزی، پوسته ریزی، مساحت.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز.