بررسی مقایسه ای اثر درمانی تامسولوسین، تادالافیل و پلاسبو در دفع سنگ بیماران مبتلا به سنگ های حالب دیستال

سنگ ادراری از شایع ترین بیماریهای اورولوژی می باشد. درمانهای آن به دو صورت جراحی و دارویی هستند. تامسولوسین شایع ترین آلفابلوکر مورد استفاده است که تقش اثبات شده¬ای در افزایش میزان دفع و نیز کاهش زمان دفع دارد. اخیراً، مهارکننده های فسفو دی استراز از جمله تادالافیل نیز در درمان سنگ های ادراری مورد توجه قرار گرفته اند. در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسوکور، 132 بیمار مبتلا به سنگ حالب تحتانی با سن بین 18 تا 65 سال و داشتن سنگ منفرد حالب دیستال کوچکتر از 10 میلیمتر، وارد مطالعه می شوند. بیماران با GFR<30؛ کلیه منفرد؛ سنگ متعدد حالب؛ سابقه اعمال جراحی باز یا اندوسکوپیک در دستگاه ادراری و دیابت از مطالعه خارج می شوند. در ابتدا تمامی بیماران تحت معاینه فیزیکی قرار گرفته و ارزیابی¬های آزمایشگاهی و تصویر برداری (سی تی اسکن بدون کنتراست) درخواست می گردد. بیماران بر اساس Random Allocation به سه گروه تقسیم خواهند شد که تحت درمان با: تامسولوسین 4/0میلیگرم روزانه (گروه اول)، تادالافیل 10 میلی گرم روزانه (گروه دوم) و پلاسبو (گروه سوم) قرار خواهند گرفت. تمامی بیماران با کولیک رنال دیکلوفناک با دوز 100 میلیگرم خوراکی یا شیاف دریافت خواهند کرد و در صورت عدم بهبود، پتیدین 50 میلیگرم وریدی تجویز می گردد. در صورت وجود کولیک مقاوم به درمان، مداخله درمانی اورژانس انجام خواهد شد. از صافی یا پارچه جهت فیلتر ادرار برای تشخیص دفع سنگ توسط بیمار استفاده خواهد شد. بیماران تا زمان دفع سنگ هر دو هفته (حداکثر به مدت 4 هفته) تحت پیگیری قرار خواهند گرفت.

مرکز تحقیقات ارولوژی، دانشگاه علوم پزشکی گیلان