بررسي مقايسه اي اثر دارچين و ايبوپروفن بر ديسمنوره اوليه

این يك مطالعه كارآزمايي باليني دوسوكور بود كه در خوابگاههاي دخترانه دانشگاه علوم پزشكي ايلام انجام شد. اين مطالعه با هدف مقايسه اثر دارچين وايبوبروفن برديسمنوره اوليه بر روي 114 نفر ادانشجويان دختر در طي سال هاي 1392-1391 صورت گرفت.معيار هاي ورود : محدوده سني 30 - 18 سال؛داشتن درد قاعدگي در6 ماه داشتن سيكل هاي قاعدگي منظم. شرايط خروج از مطالعه:سابقه بيماري هاي مزمن؛ سابقه جراحي شكمي يا لگني؛ مصرف قرصهاي ضد بارداري خوراكي؛حساسيت داروئي يا گياهي. هر فرد به مدت 4سيكل قاعدگي مورد ارزيابي قرار گرفت. در سيكل اول هيچ روش درماني ارائه نمي شد. فقط مي بايستي شدت درد وتهوع خود را با استفاده از معيارVAS و مدت درد را نيز از زمان شروع درد تا پايان آن با استفاده از Cox Menstrual Scaleبرحسب ساعت ثبت مي نمود. همچنين مقدار خونريزي قاعدگي را با شمارش تعداد پد هاي استفاده شده اندازه گيري شد. واحد ها با روش نمونه گيري آسان و بطور تصادفي در يكي از سه گروه آزمايش، پلاسبو و يا بروفن قرار گرفتند. در گروه مداخله، 2عد كپسول حاوي پودر گياه دارچين(كپسول هاي 420 ميلي گرمي) ، 3بار در روز ،در گروه پلاسبو 2عد كپسول حاوي نشاسته (كپسول هاي 420 ميلي گرمي) ، 3بار در روز ، در گروه ايبوپروفن، 2عد كپسول 200ميلي گرمي ايبوپروفن) ، 3بار در روز استفاده شد.شكل ظاهري كپسول ها ودستورالعمل تجويز آنها در سه گروه يكسان بود. در هر سه گروه داروها به محض شروع قاعدگي ودر طي سه روز اول هر سيكل و به مدت سه ماه متوالي مصرف شدند. واحد هاي پژوهش در طي سيكل هاي درماني در دور ه قاعدگي پرسشنامه شماره 2 را تكميل نمودند.

دانشگاه علوم پزشکی ایلام