بررسی تأثیر قصه‌گویی بر خودکارامدی اجتماعی، هیجانی و تحصيلي کودکان 12-7 سال مبتلا به تالاسمی مشهد

هدف: تعیین تأثیر قصه‌گویی بر خودکارآمدی اجتماعی، هیجانی و تحصیلی کودکان 12- 7 سال مبتلا به تالاسمی مشهد طراحی: تصادفی، کارآزمایی بالینی، دارونما ندارد، کورسازی ندارد، جمعیت مورد مطالعه: 60 نفر. شرایط عمده ورود به مطالعه: کودک بین سنین 12- 7 سال باشد.؛مبتلا به مشکلات گفتاری و شنوایی نباشد؛ عدم وجود معلولیت ذهنی و جسمی؛ کودک تحت روان¬درمانی یا مشاوره رواني نباشد؛ عدم ابتلا به ساير بيماري‌هاي مزمن مانند نارسایی قلبی، کلیوی ؛ ساکن مشهد و اطراف آن باشد که امکان شرکت در مطالعه و حضور در جلسات را داشته باشد؛ کودک و قیم قانونی وی به منظور شرکت در مطالعه رضایت داشته باشند. شرایط عمده خروج از مطالعه: عدم رضایت قیم قانونی یا کودک براي ادامه حضور در مطالعه؛ پرخاشگری و به هم ریختن جلسات؛ غیبت بیش از یک جلسه؛ در صورتی که در طي مداخله پژوهش، محل زندگی خود را تغییر دهند و به شهر دیگری بروند. 60 نفر ب- در گروه قصه‌گویی، 8 جلسه 60دقیقه‌ای قصه‌گویی گروهی اجرا شد و در گروه کنترل مداخله‌ای صورت نگرفت. واحدهای پژوهش ابزار خودکارآمدی موریس (2002) را در سه مرحله قبل از قصه‌گویی، 8 جلسه پس از قصه‌گویی و 1 ماه پس از قصه‌گویی تکمیل نمودند. ج- زمان مداخله 8 جلسه 60 دقیقه ای به مدت 4 هفته، هفته ای دو جلسه د- پیامدهای مورد انتظار شامل افزایش خودکارآمدی اجتماعی، هیجانی و تحصیلی

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد