مقایسه اثر بخشی افزودن دکسمدتومیدین و مپریدین داخل نخاعی به بوپیواکایین نیم درصد، در خانمهایی که تحت عمل سزارین انتخابی قرار میگیرند

هدف: مقایسه شروع و طول مدت بلوک حسی و حرکتی، خارش، لرز، و مدت زمان بیدردی درمادران تحت عمل سزارین و اپگار نوزاد با دکسمدتومیدین یا مپریدین و بوپیواکائین05٪. طراحی مطالعه: کارآزمایی بالینی دو سو کور تصادفی . معیارهای ورود به مطالعه: زنان باردار، ASA I-II با حاملگی تک قلو با عمل سزارین انتخابی، نوزاد ترم و هیچ منعی برای بی حسی نخاعی وجود نداشته باشد. معیارهای خروج: اختلالات قلبی و عروقی، نارسایی کلیوی، اختلال انعقادی، حساسیت به مواد مخدر، عدم رضایت و عدم بی حسی نخاعی، سابقه تشنج یا دیگر بیماری های عصبی، عدم رشد مناسب جنین در داخل رحم. مداخلات:90 بیمار به 3 گروه تقسیم شدند .گروه: D بوپیواکائین5٪ (10 میلی گرم) 5 میکروگرم دکسمدتومیدین با حجم کل 2.5 میلی لیتر. گروه: Mبوپیواکائین05٪ (10 میلی گرم) و 10 میلی گرم مپریدین با حجم کل 2.5 میلی لیتر . گروه: Pبوپیواکائین05٪(10 میلی گرم) و 0.5 میلی لیتر نرمال سالین (حجم کل 2.5 میلی لیتر). متغیرهای اندازه گیری شامل : زمان شروع بیحسی, فاصله زمان تزریق داخل نخاعی و از بین رفتن حس در سطح, T10 زمان رسیدن سطح بیحسی به سطح T6و سطح ماکزیمم بلاک حسی (هر 5 تا 20 دقیقه) , طول مدت بلاک حسی (کاهش معادل2 سطح حسی از بیشترین ارتفاع بلاک , زمان شروع بلاک , طول مدت بلاک موتور,میزان آرامبخشی بیمار (10 دقیقه پس از ورود به ریکاوری),طول مدت بیحسی , آپگار نوزاد در 1 و 5 دقیقه چک میشود و فشارخون , ضربان قلب و تهوع، استفراغ، خارش و لرز در ریکاوری چک میگردد.

معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي شيراز