مقایسه دو روش استفاده از مورفین به صورت بولوس و استفاده از یک پمپ تزریق پرتابل جهت اداره درد در بیماران پس از جراحی بای پس عروق کرونر

اداره درد بیماران پس از عمل جراحی بای پس عروق کرونر هدف این مطالعه می باشد. 68 بیمار 30 تا 65 ساله، با گرفتگی 3 رگ (3VD)، کسر تخلیه بیشتر از 40 درصد که تحت جراحی بای پس عروق کرونر با استفاده از پمپ قلبی-ریوی قرار می گیرند، وارد مطالعه می شوند. جهت آرامبخشی، لورازپام خوراکی 1 میلی گرم شب قبل از عمل و 1 ساعت قبل از انتقال به اطاق عمل و مورفین داخل عضلانی1 میلی گرم برای هر کیلوگرم ، نیم ساعت قبل از انتقال به اتاق عمل تجویز می شود. کلیه بیماران با تکنیک مشابه تحت عمل جراحی بای پس عروق کرونر با استفاده از پمپ قلبی-ریوی قرار می گیرند. پس از اتمام جراحی بیماران به صورت اینتوبه و با لوله تراشه به بخش مرافبتهای ویژه قلبی منتقل شده و تحت ونتیلاسیون مکانیکی قرار می گیرند.طی 8-6ساعت بیماران از ونتیلاتور جدا شده و لوله تراشه خارج می شود.پس از اکستوباسیون بیماران به دو گروه مساوی تقسیم می شوند.برای بیماران در گروه P، پمپ PCA که حاوی 3 عدد آمپول مورفین معادل 30 میلی گرم می باشد با سرعت 0.02 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم در ساعت انفوزیون می شود.در گروه M نیز مورفین به صورت 0.03 میلی گرم به ازای هر ساعت به صورت بولوس درصورت نمره کلامی درد (VPS) بیشتر از 3 تجویز میگردد و تا سه نوبت در ساعت، در صورت عدم کنترل درد تکرار می شود.همچنین گروه M انفوزیون نرمال سالین با پمپ نیز به عنوان پلاسبو دریافت می کند.در صورت عدم کنترل درد پس از تجویز مورفین نیز در هر دو گروه از آپوتل وریدی و شیاف دیکلوفناک استفاده شده و ثبت می گردد.در هر دو گروه هر 2ساعت تا 12 ساعت و سپس هر 4 ساعت تا 24 ساعت، علائم حیاتی شامل فشار خون، ضربان قلب، درد بیماران بر اساس نمره کلامی درد و میزان بروز عوارض شامل هایپوکسی، سدیشن وعوارض گوارشی ارزیابی و ثبت می شود.

دانشگاه علوم پزشکی خدمات بهداشتی درمانی گیلان