مقایسه اثر انفوزیون داخل وریدی مداوم والپروات سدیم و میدازولام در درمان استاتوس اپی لپتیکوس کودکان

هدف از اين تحقيق مقایسه كارآيي و عوارض جانبی انفوزیون مداوم وریدی والپرات سدیم و ميدازولام در درمان صرع پایدار كودكان است. این مطالعه بصورت کار آزمایی بالینی تصادفی است و کودکانی که به علت استاتوس اپی لپتیکوس در بیمارستان بوعلی سینا ساری بستری میشوند و جهت کنترل تشنج پایدار، تحت درمان با انفوزیزن مداوم وریدی والپرات سدیم و یا ميدازولام قرار می گیرند بررسی میشوند. هفتاد بيمار در دو گروه 35 نفری بررسی می شوند. معیارهای ورود به مطالعه: 1ـ در محدوده سني سه ماه تا 14 سال باشد؛ 2ـ اختلال كارکرد كبد و كليه، شوك و افت شديد فشار خون و بلوك شديد دهليزي يا بطني نداشته باشد؛ 3ـ قبلاً از والپرات سدیم و يا ميدازولام در كنترل استاتوس اپي لپتيكوس وي استفاده نشده باشد؛ 4- آزمايشات خون شامل CBC، قند، كلسيم، سديم، پتاسيم، Bun، كراتينين، SGPT و SGOT قبل از شروع درمان در محدوده طبيعي باشد؛ 5- تشنج بیمار با داروهای خط اول نظیر دیازپام و فنی توئین و فنو باربیتال کنترل نشده باشد. معیارهای خروج از مطالعه: 1-بیماران با هرگونه بیماری کبدی حاد و یا مزمن؛ 2-بیماران با هرگونه بیماری متابولیک؛ 3-بیماران ترومایی دچار تشنج؛ 4-بیماران با هرگونه اختلال انعقادی سپس بیماران از نظر پاسخ به درمان و عوارض دارویی مقایسه میشوند.

دانشگاه علوم پزشکی مازندران