ارزیابی اثر مهاری، مهارکننده های فسفودی استراز 5 بر ایحاد رتینوپاتی نوزادان نارس در شیرخواران متولد شده نارس

رتینوپاتی نوزادان نارس یک رتینوپاتی پرولیفراتیو است که شبکیه نوزادان نارس را درگیر می کند. رتینوپاتی نوزادان نارس یک علت عمده کوری در نوزادان نارس است. سن کم حاملگی و دریافت اکسیژن با غلظت بالا مهمترین فاکتورهای خطر در ایجاد رتینوپاتی نوزادان نارس است. تماس شبکیه نارس با غلظت های بالای اکسیژن با عث کاهش ازاد شدن فاکتور زشد اندوتلیال عروق شبکیه می شود. عروق شبکیه منقبض و ممکن است از بین بروند و منجر به فاز 1 رتینوپاتی نوزادان نارس شود. در این مطالعه کلینیکی تصادفی شده سه سویه کور اثر مهارکننده های فسفودی استراز 5 بر ایجاد فاز 1 رتینوپاتی نوزادان نارس به عنوان پیامد اولیه و ایجاد فاز 5-2 رتینوپاتی نوزادان نارس؛ دوره دریافت فشار مثبت و مستمر راه های هوایی، تهویه مکانیکی و دریافت اکسیژن به عنوان پیامدهای ثانویه مورد ارزیابی قرار می گیرد. شرایط ورود: سن حاملگی کمتر از 32 هفته؛ نیاز به اکسیژن درمانی شرایط خروج: قند خون بیشتر یا مساوی 150میلی کرم در صد برای مدت بیشتر از 7 روز؛ اسیدوز متابولیک (pH کمتر از 7/2) بیشتر از 24 ساعت؛ تزریق خون بیشتر از 10 میلی لیتر بر کیلوگرم در 4 هفته اول زندگی؛ عفونت با قارچها فشار مثبت و مستمر راه های هوایی با فشار 4-6 سانتی متر آب در اسرع وقت برای نوزادان مورد مطالعه شروع می شود. نوزادان نیازمند بیشتر از 40% غلظت اکسیژن برای حفظ اشباع اکسیژن شریانی 90% به بالا لوله گذاری تراشه شده و مطابق برنامه INSURE سورفکتانت دریافت می کنند. تهویه مکانیکی در نوزادانی که به INSURE پاسخ ندهند شروع می شود. سیلدنافیل یا پلاسبو تا زمانی که نوزاد اکسیژن اضافی دریافت می کند تجویز می شود. در انتها ایجاد رتینوپاتی دردو گروه بررسی می شود

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز