بررسی تأثیر تجویز داخل تراشه فورسمايد، سالبوتاسول و یا مخلوطی از هر دو همراه با سورفکتانت بر سیر بالینی نوزادان نارس با سندرم ديسترس تنفسی

هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تجویز داخل تراشه فورسماید، سالبوتامول، ویا مخلوطی از هر دو همراه با سورفکتانت بر سیر بالینی نوزادان نارس با سندرم دیسترس تنفسی است. معیارهای ورود به مطالعه : سن حاملگی کمتر از 34 هفته؛ وجود دیسترس تنفسی و معیارهای خروج از مطالعه؛ وزن کمتر از 1000 گرم؛ ناهنجاری های مادرزادی؛ ترومای زایمانی؛ آسفیکسی حول و حوش زایمان خواهد بود. نوزادان با وزن کمتر از 1500 گرم ابتدا روی NCPAP با فشار 6 سانتی متر آب و غاظت اکسیژن 50 درصد قرار داده می شوند. بر اساس گازهای خون شریانی در صورت نیاز نوزاد لوله گذاری تراشه انجام، سورفکتانت تجویز، لوله تراشه خارج و روی NCPAP قرار داده خواهد شد و یا تهویه مکانیکی انجام می شود. نوزادان با وزن بیشتر از 1500 گرم با سندرم دیسترس تنفسی ابتدا با اکسیژن 40 درصد درمان شده، در صورت تشدید دیسترس تنفسی نوزاد روی NCPAP و اکسیژن تا غلظت 50 درصد قرار داده می شود، در صورت پاسخ ندادن به درمان لوله گذاری تراشه انجام و سورفکتانت داخل تراشه تزریق می شود.پس از آن لوله تراشه خارج و نوزاد روی NCPAP قرار داده شده و یا تهویه مکانیکی می شود. مطالعه به صورت پایلوت و دو سوکور و 48 نوزاد نیازمند سورفکتانت وارد مطالعه خواهند شد. بر اساس جدول اعداد تصادفی علاوه بر سورفکتانت همزمان یکی از ترکیبات A(فورسماید) ، B (نرمال سالین) ، C (سالبوتامول) ، D (فورسماید و سالبوتامول) در لوله تراشه نوزادان مورد مطالعه تزریق می شود. مدت زمان نیاز به درمان با NCPAP، نیاز به تهویه مکانیکی و مدت زمان آن، مدت زمان نیاز به اکسیژن و مدت رمان بستری در 4 گروه مقایسه خواهد شد.

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز