بررسی اثر سفتریاکسون در پیامد نورولوژیک در ترومای نخاعی بیماران در مقایسه با متیل پردنیزولون به تنهایی

هدف مطالعه: بررسی اثر سفتریاکسون در پیامد نورولوژیک در ترومای نخاعی بیماران در مقایسه با متیل پردنیزولون به تنهایی طراحی انجام مطالعه: دو سویه کور بدون دارونما جمعیت مورد مطالعه:بیماران دچار ترومای نخاعی که به بیمارستان امام رضا دانشگاه علوم پزشکی تبریز مراجعه کردند معیارهای ورود: بیماران ترومای نخاعی توراکولومبار؛ سن 17 تا 60 سال؛بر اساس فرانکل از A تا D و معیارهای خروج: سن بالاتر از60 و پایین تر از 17؛ بیمارانی دارای ترومای مغزی و GCS زیر 13؛ حساسیت به سفتریاکسون؛ دریافت آمپول کلسیم و فراورده های حاوی کلسیم؛ سه ماهه اول بارداری؛ بر اساس فرانکل در گروه E باشد؛ ضایعات مهره ای خارج سطوح مطالعه مداخله یا مداخلات مورد مطالعه: 60 نفر از بیماران پس از اخذ رضایت آگاهانه به طور راندوم به 2 گروه تقسیم می شوند. برای بیماران طبقه بندی فرانکل و آزمایشات ESR, CRP در بدو ورود اخذ می گردد. برای همه بیماران انفوزیون متیل پردنیزولون 33mg/kg به صورت بولوس در عرض 15 دقیقه وریدی تزرق می شود و پس از 45 دقیقه 4.5 mg/kg انفوزیون متیل پردنیزولون تا 24-42 ساعت ادامه می یابد. گروه شاهد علاوه بر درمان فوق 2 g سفتریاکسون یه صورت وریدی هر 12 ساعت تا 7 روز دریافت می کنند. زمان مداخله: . میزان بهبودی بر اساس فرانکل در روزهای 1و4و7 و زمان ترخیص و 6 ماه بعد تروما در همه بیماران بررسی می شود. پیامداولیه یا پیامد های مورد مطالعه: 1- بررسی میزان تغییرات ESR, CRP 2- مقدار بهبودی بر اساس فرانکل 3- مقدار بهبودی براساس درماتوم گرفتار

مرکز تحقیقات پیشگیری از آسیب حوادث جاده ای دانشگاه علوم پزشکی تبریز