مقایسه روش پيوند پوست تاخيري و روش برداشت زود هنگام بافت مرده و پيوند همزمان پوست با روش های مرسوم در درمان زخم پاي ديابتي

هدف از مطالعه بررسی اثر بخشی روش پيوند پوست تاخيري و روش برداشت زود هنگام بافت مرده و پيوند همزمان پوست با روش های مرسوم در درمان زخم پاي ديابتي و مقایسه آن با روش های مرسوم بود. این کارآزمایی بالینی غیر تصادفی بر روی 50 بیمار با سابقه دیابت نوع 1 و 2 که برای درمان زخم پای دیابتی به 3 بیمارستان آموزشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز (قطب الدین، نمازی و شهید فقیهی) در طی یک دوره 6 ماه از آبان 1393 تا فروردین 1394 انجام شد. معیارهای ورود مطالعه به ترتیب: سن حداقل 18 سال و بالاتر، سایز زخم بزرگتر از 1 و کوچیکتر از 25 سانتی متر مربع؛ عدم وجود علامت بالینی عفونت سیستمیک؛ خون رسانی کافی به اندام آسیب دیده. بیماران با شاخص زخم مستعد به استخوان، اختلالات بافت همبند، اختلالات سرکوب سیستم ایمنی، سوء تغذیه شدید پروتئینی، و استفاده از داروهای تاثیر گذار بر روند اپیتلیوم سازی از مالعه خارج شدند. بیماران به 2 گروه تقسیم شدند. اشخاصی که به بیمارستان قطب الدین مراجعه کرده بودند به روش پيوند پوست تاخيري و روش برداشت زود هنگام بافت مرده و پيوند همزمان پوست درمان شدند. در گروه دیگر، اشخاصی که به بیمارستان های نمازی و شهید فقیهی مراجعه کرده بودند به روش های مرسوم درمان شدند. اندازه گیری پیامد اولیه وضعیت بهوبد زخم در زمان ترخیص بر اساس نظر جراح بود. علاوه براین، ما تعداد پای آمپوته شده و طول زمان بستری را به عنوان پیامد ثانویه در نظر گرفتیم.

معاونت پژوهشی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز